Blog uit Duffel

25 februari 2016

Die Baader Meinhof Gruppe (deel 2: Stammheim - der letzte Akt der Rebellion))

die Baader Meinhof Gruppe - Index -
http://dirkdrubbel.blogspot.com/2011/05/die-baader-meinhof-gruppe-index.html


Het eerste jaar werden de gevangenen in verschillende gevangenissen ondergebracht : Andreas Baader in Schwalmstadt, Gudrun Ensslin in Essen, Holger Meins in Wittlich, Irmgard Möller in Rastatt, Gerhard Müller in Hamburg, Jan-Carl Raspe in Köln, Astrid Proll en Ulrike Meinhof in Köln-Ossendorf. 

Gudrun Ensslin en Andreas Baader blijven strijdvaardig, ondanks het feit dat ze opgesloten zitten in slechte omstandigheden. Dat de overheid hen beschouwt als gevaarlijke staatsvijanden vervult hen met fierheid

Andreas Baader was de absolute leider, maar Gudrun Ensslin was de fanatieke gedrevene en de psychisch sterkste.De leden buiten de gevangenis hadden niet alleen angst gevat te worden, maar ook om als verrader gebrandmerkt te worden, want twijfelen en opgeven stond gelijk met verraad.

  • Gedragscode

- De RAF had voor in gevangenschap een gedragscode opgesteld die er in bestond niet mee te werken, minachting te tonen maar niet te provoceren:

(...) Kein Wort zu den Pigs, in welcher Verkleidung sie auch immer ankommen,vor allem : Ärzte. Kein einziges. Natürlich keine einzige Handreichung, keinen Finger für sie krumm machen,nichts, nur Feindschaft und Verachtung.
Keine Provokation,das ist wichtig. Aber sich unversöhnlich, unerbittlich bis zum Äußersten verteidigen mit der Methode Mensch (...)

- Hoe fanatiek de gevangenen waren blijkt uit een latere uitspraak van Margrit Schiller, waarin ze het aanvaarden van een extra portie groenten van een bewaakster als een vorm van collaboratie ervaart:
    (...) Diese Obersau hat meine Kollaborationsbereitschaft getestet, und ich habe kollaboriert (...)

    Ulrike Meinhof reageerde navenant nadat ze een bewaakster geslagen had wat indruiste tegen de provocatie-regel  :
    (..) Die alte Scheiße: nur an mich dabei gedacht - ich wollte mir Luft verschaffen in diesem Fight. Selbstkritik, hab´ die Folgen nicht überlegt, was die Bullen damit gegen uns RAF machen können (...)

    Jan- Carl Raspe schreef in zijn cel dat hij niet kon bedenken hoe hij weerstand kon bieden zonder de RAF te schaden:
      (...) Als ich hier reinkam,hatte ich nur einen Gedanken im Kopf: Widerstand leisten,wo es geht, um nicht kaputtgemacht werden zu können... . Dieser eine Gedanke wurde zu einer Frage ziemlich bald : wie , um alles in der Welt. Und daran bin ich völlig verrückt geworden,daran, diese Frage nicht beantworten zu können (...)


      Andreas Baader zwoer individueel actief verzet af :
        (...) Genau darauf ist die Maschine eingerichtet, und genau das gibt ihnen die Möglichkeit , einzelne fertigzumachen. Unternimm so was nur, wenn du´s brauchst (...)


        Horst Mahler die reeds een tijd in de gevangenis zat verkoos een meer "actieve" vorm van weerstand:
          (...) Wir können schreien, singen, gegen die Tür treten, mit Tassen und Schüsseln schmeißen, beim Pol.-Inspektor den Schreibtisch umschmeißen und vieles mehr. Wir riskieren daß sie uns dabei auch zusammenschlagen. Das nehmen wir in Kauf (...) Mich stinkt dieser passiv-masoschistische Wiederstand gewaltig an (...) 

          De gedragscode eiste voortdurend zelfreflectie en zelfkritiek een voorwaarde om te voldoen aan de revolutionaire discipline. 



          • Im toten Trakt

          Ulrike Meinhof bracht  in een lege vleugel (toten Trakt ) van JAV Köln -Ossendorf  gevangenis  (Justizvollzugsanstalt Köln- Ossendorf) 8 maanden van haar gevangenschap tot 9/2/1973, door in volledige afzondering, afgesloten van geluid , tussen vier witte muren, dag en nacht met neonlicht. 
          Eenmaal per dag werd ze gelucht en éénmaal per week mocht ze een bad nemen.
          In die acht maanden mocht ze om de twee weken gedurende een half uur , onder bewaking bezoek ontvangen van familieleden In een '' Brief aus dem toten Trakt " (*), die werd buiten gesmokkeld, beschrijft ze haar ervaringen in de isoleercel als volgt :
          (...) Das Gefühl es explodiert einem der Kopf.(...) Das Gefühl,Zeit und Rauzam sind ineinander verschaltelt (...)

          Astrid Proll werd ook onder totale afzondering opgesloten in de gevangenis van Köln-Ossendorf gedurende 119 dagen. Ze verbleef niet in de leegstaande vleugel en kon op geluidsniveau deelnemen aan de dagelijkse gang in de gevangenis.  
          De eenzame opsluiting had haar gezondheid aangetast zodat haar  proces wegens gezondheidsredenen moest worden afgebroken.

          (*) Alle andere gevangenen van de RAF, Bewegung 2.Juni, SPK ... werden ook in isolatie gehouden , maar niemand belandde in de "toten Trakt"
          Het is duidelijk dat de omstandigheden van detentie in strijd waren met de wetten op voorhechtenis.
          http://www.nadir.org/nadir/archiv/PolitischeStroemungen/Stadtguerilla+RAF/RAF/brd+raf/013.html
          www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=11287
          http://www.mao-projekt.de/BRD/NOR/HBG/Hamburg_Folterkomitee_1974_Toter_Trakt.shtml




          • Ulrike : brieven en bezoek van de kinderen


          Vanaf augustus 1972 mag ze gecensureerde brieven schrijven aan haar dochters en in oktober 1972 mag ze bezoek ontvangen. 
          Haar zus Wienke was de eerste die haar bezocht. Kleren en toiletartikelen die ze meebracht mocht ze haar zus niet overhandigen.
          Haar tante Tilla Hübner en har nicht Heidi Leonhardt bezochten haar regelmatig .
          Haar ex Klaus Rainer Röhl bracht haar kinderen naar de gevangenis om hun moeder na drie jaar weer te zien. Na een bezoek onder toezicht schreef ze in een brief aan haar kinderen :
          (...) Ihr wart da! Ich glaube, der ganze Knast hat sich gefreut, so kam es mir vor. Besucht Ihr mich wieder? Neulich, im Oktober, standen bunte Drachen über dem Knast. Also da mußten irgendwo Kinder sein, die sie steigen ließen. Unheimlich hoch, grün und rot. Das war richtig schön (…)


          Op het eind van de herfst in 1973 schrijft ze haar kinderen dat ze zich soms heeft afgevraagd hoe ze door hen genoemd wordt, maar besluit ze “ Ich bin eben die Mami, Eure, fertig.” 
          Rond kerstmis 1973 verbreekt (*) ze plots alle contact met haar kinderen. Ze vervalt in een abjecte vorm van zelfkritiek en haar geschriften worden incoherent. Waren dit tekenen van opduikende waanzin ten gevolge van haar 8 maanden eenzame opsluiting?


          (*) Volgens Stefan Aust (Het Baader Meinhof Complex p255) verbrak Ulrike Meinhof kort vóór Kerstmis 1973 alle contact met haar kinderen. De kinderen zagen hun moeder niet meer terug.
          Volgens Jutta Ditfurth (Ulrike Meinhof de biografie p337) deed ze in juni 1974 pogingen om haar kinderen te zien. De schrijfster suggereert dat Klaus Röhl dit verhinderde.
          Volgens Otto van de Haar ( Ulrike Meinhof biografie p208 kreeg ze met Kerstmis 1975 een laatste brief van haar dochters. Gezien het uitzichtloze van de situatie zou ze besloten hebben geen contact meer te hebben omdat dit te pijnlijk was. Ze zal , vermoedelijk voor dezelfde reden, het contact met haar familie verbreken. 



          • Aanslag tijdens O.S. 1972 in München

          Gijzelaars van Schwarzer September


          Op 5 september 1972, tijdens de O.S. te München, gijzelen 8 bendeleden van Schwarzer September 11 Israëlische atleten en officials.

          De gijzelnemers eisten de vrijlating van 232 Palestijnen die in Israël gevangen zaten alsook de vrijlating van Andreas Baader, Ulrike Meinhof en van de Japanse terrorist Kozo Okamoto.

          Wanneer de terroristen het bebouw waar de atleten verblijven binnendringen worden 2 sporters die zich verzetten gedood.
          Wanneer de gijzelnemers en de gijzelaars op de luchthaven Fürstenfeldbruck het vliegtuig willen nemen naar Caïro komen bij een slecht georganiseerde reddingsoperatie nog 9 gijzelaars en 5 gijzelnemers om. Drie gijzelnemers worden gevat.  
          http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedbad_van_M%C3%BCnchen



          Na die aanslag verscheen een RAF pamflet , van de hand van Ulrike Meinhof :  ´`Zur Strategie des Antiimperialistischen Kampfes ``
          (...) Sie war gleichzeitig antiimperialistisch, antifaschistisch und internationalistisch.(...) (...) Die Aktion des Schwarzen September wird aus dem Gedächtnis des antiimperialistischen Kampfes nicht mehr zu verdrängen sein(...)
          www.nadir.org/nadir/archiv/PolitischeStroemungen/Stadtguerilla+RAF/RAF/brd+raf/011.html
          http://www.spiegel.de/politik/deutschland/olympia-attentat-1972-gedenkfeier-fuer-die-opfer-von-muenchen-a-854183.html
          http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedbad_van_M%C3%BCnchen

          Het pamflet werd, in grote oplage, verspreid in de universiteiten 
          De tekst,die echter niet besproken was binnen de leiding van de groep, werd door Gudrun Ensslin, die aanvankelijk dacht dat Horst Mahler de tekst had geschreven , bekritiseerd.
          (...) Einfach Scheiße... Es wäre besser gewesen,wenn es vorher anderen gelesen hätten  (...)

          Wanneer Ulrike Meinhof lucht krijgt van de kritiek antwoordt ze dat de RAF en Zwarte September hetzelfde doel nastreven:
          (...) Materielle Vernichtung von imperialistischer Herrschaft. Zerstörung des Mythos von der Allmacht des Systems.Im materiellen Angriff die propogandistische Aktion : der Akt der Befreiung im Akt der Vernichtung (...)


          Wanneer Gudrun Ensslin merkt dat niet Mahler maar Meinhof het pamflet heeft geschreven verontschuldigt ze zich :
          (...) Für den Wortlaut meiner ´´Kritik`` könnte ich doch nur rot werden (...)


          Door de uitgifte van het pamflet ,waarin het moorden op Israëlische atleten aanvaard wordt, isoleert de RAF zich binnen de linkse scene. 


          *** Schwarzer September was een netwerk van Palestijnse terroristen dat in 1970 werd opgericht als een kleine cel binnen Fatah, met Ali Hassan Salameh (*) als leider, om in het buitenland aanslagen te plegen.
          (*) codenaam Abu Hassan
          https://en.wikipedia.org/wiki/Black_September_Organization




          Kamer van atleten
          Uitgebrande helikopter














          Kozo Okamoto
           Kozo Okamoto was lid van JRA (Japanese Red Army)
          Hij was met 2 kompanen verantwoordelijk voor de aanslag van 5 mei 1972 op de vlieghaven te Lod in Israël waarbij 26 doden en 71 gewonden vielen.De aanslag staat bekend als de" Lod Airport Massacre".
          Hij werd gevangen genomen en tot levenslang veroordeeld. Hij werd in 1985 geruild tegen de vrijlating van gevangen Israëlische militairen.
          http://en.wikipedia.org/wiki/K%C5%8Dz%C5%8D_Okamoto



          *** Op 29-09-1972 werd een Lufthansa Boeing 727 (Flight 615) die op weg was van Damascus naar Frankfurt gekaapt door leden van "Black September" met als eis de vrijlating van de 3 gevangen gijzelnemers.
          De Duitse regering ging op de eis in en de 3 gevangen Palestijnen werde op de vlieghaven van Zagreb overgedragen waarna de Boeing koers zette naar Tripoli waar e gijzelaars werden vrijgelaten.
          Moammar al-Qadhafi verleende de Palestijnen asiel.

          https://nl.wikipedia.org/wiki/Moammar_al-Qadhafi
          https://en.wikipedia.org/wiki/Lufthansa_Flight_615
          • Rote Hilfe



          Rote Hilfe, een linkse hulpgroep ter ondersteuning van politieke gevangenen, gaf eind 1972 een handleiding uit Vorbereitung der RAF-Prozesse durch Presse, Polizei und Justiz " waarin de technieken aangeklaagd werden waarmee de beklaagden geïntimideerd werden, de rechten van de verdediging geschonden werden, de manipulatie door de pers ....
          Volgens de meeste gevangenen  ging dit niet ver genoeg en was het een slag in het water. Andreas Baader gaf het devies voor een fundamenteel RAF-handboek met de titel : ”Die Knarre spricht”





          Rote Hilfe, een linkse hulpgroep ter ondersteuning van politieke gevangenen, gaf eind 1972 een handleiding uit waarin de technieken aangeklaagd werden waarmee de beklaagden geïntimideerd werden, de rechten van de verdediging geschonden werden, de manipulatie door de pers ....
          Volgens Andreas Baader ging dit niet ver genoeg en hij reageerde met : "Die Knarre spricht "




          *** Reeds in 1968 ontstonden binnen de APO groeperingen die rechtshulp en andere ondersteuning verleenden aan gevangenen.In 1970 vormden zich in verschillende steden autonome Rote Hilfe Gruppen die het blad “ Rote Hilfe Nachrichten & Mitteilungen “ uitgaven.In 1970 richtte de Maoïstische partij KPD/AO (Kommunistische Partei Deutschlands/Aufbauorganistion) een centraal georganiseerde Rote Hilfe e.V (Rote Hilfe eingetragener Verein) op .
          http://de.wikipedia.org/wiki/Rote_Hilfe_(Verein)



          • Eerste collectieve hongerstaking  (17 januari -16 februari 1973) 


          Wanneer eind 1972 Andreas Baader als getuige wordt opgeroepen in het proces tegen Horst Mahler (*) vraagt de verdediging hem de detentieomstandigheden te beschrijven.
          (*) Op 9-10-1972 start het proces tegen Horst Mahler die er van beschuldigd wordt de oprichter te zijn van een criminele organisatie en bovendien als raddraaier te hebben gehandeld. Hij wordt veroordeeld tot 14 jaar gevangenschap.
          http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-42805132.html
          http://www.zeit.de/1972/41/ein-fall-fuer-den-staatsanwalt
          Andreas Baader kondigt prompt een hongerstaking aan indien er geen wijziging komt in de detentieomstandigheden, meer bepaald de stopzetting van de "Isolationsfolter" :
          “ Ab heute fresse ich nichts mehr, bis sich die Haftbedingungen geändert haben”
          "Áufhebung der Isolation als Folter für die politischen Häftlinge in der BRD"
          www.nadir.org/nadir/archiv/PolitischeStroemungen/Stadtguerilla+RAF/RAF/brd+raf/019.html

          Alle kranten pikten de verklaring van Baader op en alle gevangenen gingen van die dag in hongerstaking.
          Hans-Christian Ströbele de toenmalige advocaat van Baader onderhandelde met de procureur Wunder en kreeg toezegging dat het regime zou versoepelen.
          Ulrike Meinhof mocht hierop de “toten Trakt” verlaten.

          Andreas Baader ging akkoord en de hongerstaking werd beëindigd. De procureur verbrak zijn belofte en Ulrike Meinhof ging teug naar de verlaten vleugel van de gevangenis en alle versoepelingen in het regime werden afgeblazen.  


          Manfred Grashof verwoorde de hongerstaking in een brief naar zijn advocaat alzo : 
           Unsere letzte und stärkste Waffe ist unser Körper, ihn haben wir kollektiv eingesetzt”





          • Der Jagd auf den Leviathan



          In het voorjaar 1973 bedacht Gudrun Ensslin  schuilnamen voor de gevangenen  om de postcontrole in verwarring te brengen .  De schuilnamen waren personages uit Melville´s " Moby Dick ". De keuze van de namen leert veel over hoe Ensslin tegen bepaalde van haar medegevangenen aankijkt.
          Zo staat '' Ahab " de man die obsessief begaan is met de jacht op Moby Dick voor Andreas Baader,zelf obsessief bezig met een strijd tegen het establishment. ´´ Bildad``,  een welgestelde walvisjager met scherpe principes die hij niet consequent volgt , staat voor Horst Mahler, de  schijnheilige van de groep? Jan-Carl Raspe was ´´Zimmermann`` de technieker van de groep. Holger Meins was ´´Starbuck´´ en Gerhard Müller was ´´Quiqueg``de heidense harpoenier die zoete broodjes bakte met de christenen, een voorspelling van de latere verrader?  Ulrike Meinhof kreeg als bijnaam ´´Theres``, geen personage uit Moby Dick, maar  een karmelietes die als ketter werd aangeklaagd en later heilig werd verklaard. Voor haar zelf koos ze " Smutje" de kok uit het verhaal.




          Het Infosysteem

          In het voorjaar van 1973 werd gestart met " das Info" een soort informatieblad dat verspreid werd via de indertijd ongecontroleerde post van de advocaten. Voor de verspreiding van de berichten spelen de rode advocaten Kurt Groenewold , Hans Christian Ströbele, Klaus Croissant en Siegfried Haag  een bepalende rol, met het kantoor van de Hamburgse advocaat Kurt Groenewold als draaischijf.

          De gevangenen, voorzien van een nieuwe bijnaam, communiceren als dusdanig  onder elkaar en ook met de leden die nog in vrijheid zijn, met als doel de groep samen te houden, instructies door te geven en om zowel de politieke identiteit als het revolutionaire bewustzijn te bewaren.
           Andreas Baader werd in de berichten de  “Generaldirektor” genoemd en zijn cel was de “Kajüte” terwijl de cel van Gudrun Ensslin het “Sekretariat” was.
          “Hut” stond voor de hoogste leiding volgens het RAF –jargon zij die een hoed droegen.

          Het was Gudrun Ensslin die bepaalde  wie welke informatie kreeg. Wanneer er gezondigd werd tegen de"revolutionaire discipline" kon men uitgesloten worden voor bepaalde informatie.

          De gevangenen lieten zich door hun advocaten ook boeken bezorgen, die onbegrijpelijk door de gevangenisdirectie toegelaten werden. De gevangenen slaagden erin een kleine bibliotheek samen te stellen met titels als : Funktechnik, Alarmanlagen, Stadtguerilla, Der Sprengmeister - neuzeitliche Sprentechnik, ...


          Richtlijnen voor de interne communicatie

          http://www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-0.html.de
          • Toen de RAF´ers ondergronds gingen en daardoor hun leven en vrijheid op het spel zetten, hadden ze tot doel de wereld aan te tonen dat Duitsland een fascistische staat was. In gevangenschap vergeleken ze zich met de slachtoffers van het naziregime.
          Ulrike Meinhof : (...) Der politische Begriff für den toten Trakt , Köln, sage ich ganz klar - ist : das Gas. Meine Auschwitz-phantasien darin waren realistisch (...)
          Gudrun Ensslin : (...) Unterschied toter Trakt und Isolation : Auschwitz zu Buchenwald. Der Unterschied ist Einfach: Buchenwald haben mehr überlebt als Auschwitz (...) Wie wir drin ja, um das mahl klar zu sagen , uns nur darüber wundern können,daß wir nicht abgepritzt werden. Sonst über nichts ...(...) ***


          Kurt Groenewold
          - Kurt Groenewold was één van de 3 strafpleiters van Andreas Baader.
          Samen met Hans Christian Ströbele vormde hij de draaischijf van het info-systeen van de RAF gevangenen. Hiervoor werd hij in 1975 vervolgd en kreeg hij een tijdelijk beroepsverbod







          Hans Christian Ströbele
          Hans Christian Ströbele was op 1-05-1969, samen met Horst Mahler en Klaus Escher,  één van de oprichters van het Sozialistische Anwaltskollektiv in Berlijn.
          Hij nam in 1970 de verdediging op zich voor de aangeklaagde leden van de RAF.
          Hij werd in 1975 nog vóór de aanvang van het Stammheim proces als verdediger uitgesloten wegens misbruik van privilegies eigen aan de verdediging.
          Hij werd in 1980 tot 18 maanden veroordeeld voor de opbouw van het info-systeem in 1972



          Klaus Croissant
          Klaus Croissant was een strafpleiter voor Andreas Baader tijdens het Stammheim proces.
          Hij organiseerde het gemediatiseerde bezoek van de filosoof Jean Paul Sartre aan de RAF- gevangenen in Stammheim.  
          Op 12-03-1975 wordt hij van het Stammheim proces uitgesloten en op 23-16-1975 aangehouden  op beschuldiging ongeoorloofde steun te hebben verleend aan een terroristische organisatie door zoals Groenewold en Ströbele het info-system te hebben in stand gehouden.
          Hij komt op 8-08-1975 vrij onder voorwaarden. 
          Wegens het aanhoudend streven naar opheldering i.v.m. de dood van Ulrike Meinhof, krijgt hij in 1977 beroepsverbod. Wanneer hij opnieuw dreigt aangehouden te worden vlucht hij naar Frankrijk en vraagt politiek asiel aan.
          Hij wordt uiteindelijk op 17-11-1977 uitgeleverd aan de Bondsrepubliek en op 16-02-1979 tot 2 jaar veroordeeld.
          Na zijn vrijlating nam hij zijn werk als advocaat terug op en werkte voor de Stasi als onofficiële medewerker “IM Thaler” 
          http://de.wikipedia.org/wiki/Klaus_Croissant

          Siegfried Haag
          Siegfried Haag was sinds 1972 een  advocaat van Andreas Baader.
          Tijdens de hongerstakingen was hij de koerier tussen de veschillende gevangenissen. Hij voerde blindelings de bevelen van Andreas Baader uit en zette zelfs de gevangenen onder druk om de hongerstaking vol te houden.
          Hij sympatiseerde met de RAF en via zijn kantoor ronselde uit de SPK leden voor de RAF.
          Hij werd in 1975 korstondig aangehouden en ging na zijn vrijlating ondergronds.


          Tot aan zijn aanhouding op 30-11-1976 vormt hij de Haag-Mayer Bande die verschillende bankovervallen pleegt. Bij zijn aanhouding vindt de politie de “Haag/Mayer Papiere “ met de plannen voor een serie aanslagen in de herfst van 1977.  
          http://de.wikipedia.org/wiki/Siegfried_Haag





          • Tweede collectieve hongerstaking (8 mei - 29 juni 1973)


          Toen de RAF´ers ondergronds gingen en daardoor hun leven en vrijheid op het spel zetten, hadden ze tot doel de wereld aan te tonen dat Duitsland een fascistische staat was. In gevangenschap vergeleken ze zich met de slachtoffers van het naziregime.
          Ulrike Meinhof : (...) Der politische Begriff für den toten Trakt , Köln, sage ich ganz klar - ist : das Gas. Meine Auschwitz-phantasien darin waren realistisch (...)

          Gudrun Ensslin : (...) Unterschied toter Trakt und Isolation : Auschwitz zu Buchenwald. Der Unterschied ist Einfach: Buchenwald haben mehr überlebt als Auschwitz (...) Wie wir drin ja, um das mahl klar zu sagen , uns nur darüber wundern können,daß wir nicht abgepritzt werden. Sonst über nichts ...(...) 


          Aan de tweede hongerstaking namen 40 gevangenen deel, waaronder verschillende die geen binding met de RAF hadden, om een statuut van politieke gevangene af te dwingen.
          (...) 'Gleichstellung der politischen Gefangenen mit allen anderen Gefangenen (...)

          Tijdens de tweede hongerstaking werd overgegaan tot dwangvoeding.
          www.spiegel.de/spiegel/print/d-41651327.html

          Mede door de internationale publiciteit die de hongerstaking kreeg, werden de detentieomstandigheden licht versoepeld en begonnen de gevangenen opnieuw te eten.


          • Actiegroepen over gans Europa protesteerden tegen de detentieomstandigheden. Op 29 juni 1973 namen de Franse filosofen Jean Paul Sartre en Michel Foucault deel aan een internationale persconferentie waar heftige kritiek werd geuit op de omstandigheden waaronder politieke gevangenen vastgehouden werden in de West-Duitse gevangenissen.*** 
          http://fr.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre
          http://fr.wikipedia.org/wiki/Michel_Foucault

          Gudrun Ensslin twijfelt aan het effect van een hongerstaking : (...) Aus dem ungerstreik ist die Hefe aus (...) 
          Waarschijnlijk stuurde ze aan op het beëindigen van de hongerstaking uit vrees voor de gezondheid van de medestrijders.

          Horst Mahler wees de hongerstaking als de strategie van de onmacht  af : (...) Ohnmachtsstrategie (...)dann ist das Mittel des Hungerstreiks zulässig,wenn es wirklich ums Überleben der RAF geht (...)  

          -Op 5 februari 1974 werd Gudrun Ensslin overgebracht naar JAV Köln-Ossendorf en kreeg een cel naast Ulrike Meinhof. Het tot dan toe strenge regime werd versoepeld en ze konden vier uur per dag samen in een cel doorbrengen. De cellen werden wel op onregelmatige tijdstippen gecontroleerd.


          Gerechtelijk besluit dat Andreas Baader het bezit van een platenspeler toestaat
          http://www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-2.html.de


          -  Op 24 april 1974 werden Meinhof en Ensslin overgebracht naar JAV Stammheim.




          • Projekt "Bassa"

          Eind 1973 begon Ulrike Meinhof in opdracht van de groep aan het schrijven van de geschiedenis van de RAF dat in het groepsjargon het project "Bassa" (*) werd genoemd.
          (*) Verwijst naar de Cabora Bassa stuwdam op de Zambesi rivier in Mozambique. Tijdens de bouw (1969-1979) werden er aanslagen geleegd door de antikoloniale bevrijdingsbeweging Frelimo.
          Op 19-06-1970 had er in Heidelberg een demonstratie plaats tegen de participatie van Duitse concerns (o.a. Siemens) aan het project. De demonstratie ging uit van de SDS ter gelegenheid van een conferentie over ontwikkelingshulp waaraan de Bondsminister voor Economische Samenwerking Erhard Eppler en de president van de Wereldbank en de voormalige Amerikaanse Minister van Landsverdediging Robert McNamara zouden deelnemen.
          Baader en Ensslin waren naar Heidelberg afgezakt om contact op te nemen met activisten waaronder verscheidene leden van SPK. 
          https://de.wikipedia.org/wiki/Erhard_Eppler

          https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_McNamara

          Ze wou het werk de titel " Über den antiimperialistischen Kampf " noemen.
          Wanneer ze schrijft (...) Die Genossen, die sich ihr anschlossen, sahen darin die einzige wirkliche Möglichkeit, ihre revolutionäre Pflicht zu erfüllen (...) zutiefst entmutigt von den Aktionen der Studentenbewegung und der APO hielten sie es für nötig, die Idee des bewaffneten Kampf zu propagieren (...) lijkt dit een vertwijfelde poging het RAF-project niet de geschiedenis in te laten gaan als een actie van gestoorden. 

          - Ondanks aandringen van Gudrun Ensslin die, de eindredactie voert, zal ze het werk niet afmaken.

          - Wanneer Baader en Ensslin kritiek uiten vervalt ze in een abjecte (*) vorm van zelfkritiek en schrijft in haar antwoord over zichzelf (...) Eine scheinheilige Sau aus der herschenden Klasse, das ist einfach die Selbsterkenntnis. Alles nur "als ob" 
          (*) De mening bestaat dat Ulrike Meinhof na die 8 maanden "Isolationsfolter"  langzaam was afgegleden naar een vorm van waanzin. Dit verklaart misschien waarom ze eind 1973, plotseling op onverklaarbare wijze alle contact met haar kinderen verbrak.  


          • De exit van Horst Mahler
          - Op 22-07-1974 uit Ulrike Meinhof kritiek op een bijdrage van Horst Mahler in "das Info".
          Horst Mahler die sinds zijn aanhouding een eigen koers begint te varen schreef herhaaldelijk bijdrages in "das Info" die door de RAF-top werden afgekeurd.
          Zo stelde hij dat een revolutie enkel kon slagen als ze voldoende theoretisch onderbouwd is, meteen een kritiek op de aanpak van de RAF die de gewapende praktijk voorstond.

           - Dit betekende het einde van Horst Mahler's invloed bij de RAF


          • Anti-Folter-Komitees

          Adelheid Schulz
          - Er worden "Anti-Folter-Komitees" gevormd die de detentieomstandigheden van de RAF-gevangenen aanklagen.
          Op 30-10-1974 bezetten een aantal activisten met o.a. Christian Klar, Adelheid Schulz, Suzanne Albrecht,Günter Sonnenberg, Lutz Taufer, Volker Speitel, Monika Helbing  en Knut Folkerts de burelen van Amnesty International in Hamburg om hun strijd onder de aandacht te brengen.

          - De "Aktion Winterreise"  zal de leden van de Komitees in de illegaliteit drijven en verschillende activisten zoals Adelheid Schulz, Christian Klar, Knut Folkerts, Stefan Wisniewski e.a.
          zullen aansluiten bij de RAF
          https://de.wikipedia.org/wiki/Adelheid_Schulz


          http://www.bpb.de/mediathek/190754/die-aktion-winterreise-gegen-die-raf

          https://books.google.be/books?id=GHfpBQAAQBAJ&pg=PA342&lpg=PA342&dq=Anti+Folter+Komitees+1974&source=bl&ots=r1wOMPY4AP&sig=y0jZEHEG5oqQkZrqgllVGPCywtk&hl=de&sa=X&ved=0CCQQ6AEwAmoVChMI65WRtNyyxwIVSVcUCh1a0wU-#v=onepage&q=Anti%20Folter%20Komitees%201974&f=false

          https://books.google.be/books?id=BKHJBAAAQBAJ&pg=PA154&lpg=PA154&dq=Anti+Folter+Komitees+1974&source=bl&ots=uYgKiUs3bp&sig=QsZYiFly22PHEI4xrTUCcJ0e4_8&hl=de&sa=X&ved=0CB8Q6AEwAGoVChMI65WRtNyyxwIVSVcUCh1a0wU-#v=onepage&q=Anti%20Folter%20Komitees%201974&f=false

          https://books.google.be/books?id=YNVKCgAAQBAJ&pg=PA24&lpg=PA24&dq=Anti+Folter+Komitees+1974&source=bl&ots=Iej7bwALVM&sig=BWQCgjnMh-TH3rKGCKWRXLyigUo&hl=de&sa=X&ved=0CCIQ6AEwAWoVChMI65WRtNyyxwIVSVcUCh1a0wU-#v=onepage&q=Anti%20Folter%20Komitees%201974&f=false


          • Een tweede proces

          Ulrike Meinhof 1974
          - Op 10 -09-1974 had in het Kriminalsgericht  van Moabit-Berlijn het proces plaats van de bevrijding van Andreas Baader met de aangeklaagden (*) Ulrike Meinhof, Hans Jürgen Bäcker en Horst Mahler.
          (*) Hans Jürgen Bäcker die  er van verdacht werd de schutter te zijn en Horst Mahler wiens vrijspraak  voor het Landgericht in 1971 door het Bundesgericht was vernietigd. 

          Ulrike Meinhof die aangeklaagd werd voor moordpoging in groep, de bevrijding van een gevangene en verboden wapenbezit zag er ziek en uitgeput uit en was duidelijk getekend door haar opsluiting.

          Tijdens haar betoog verduidelijkte ze het doel van de "Antiimperialistischer Kampf" met name de vernietiging en de verstoring van het imperialistisch systeem, zowel op economisch, politiek als militair vlak.

          Ulrike Meinhof, die Horst Mahler geen blik gunde, kondigde vervolgens de derde hongerstaking aan met als eisen Sociale verzekering voor de gevangenen, vrije artsenkeuze, stakingsrecht, ongestoord bezoek, opheffing van briefcensuur, ....

          Op 27-09-1974 verklaarde Monika Berberich die als getuige was opgeroepen dat Horst Mahler uit de RAF was uitgesloten. 

          Op 29-11-1974 werd Ulrike Meinhof voor haar aandeel in de bevrijding van Andreas Baader veroordeeld tot 8 jaar gevangenisstraf



          Derde collectieve hongerstaking ( september 1974 - februari 1975)


          De derde hongerstaking moest de langste en de zwaarste worden. Met het proces voor de deur wou men afdwingen dat de gevangen RAF- leden in grote groepen zouden samengebracht worden. Andreas Baader wou ook afdwingen dat alle kopstukken in dezelfde gevangenis werden ondergebracht. De hongerstaking moest doorgaan, ook als er zieken of doden vallen.

          Andreas Baader : (...) Ich denke,wir werden den Hungerstreik diesmal nicht abbrechen,das heißt,es werden Typen dabei kaputtgehen (...)

          Gudrun Ensslin : (...) Eine Waffe wird der Hungerstreik nur,wenn klar ist, daß er durchgehalten wird,bis seine kollektive Forderung erfüllt ist- auch wenn es Kranke und Tote gibt (...)
          www.spiegel.de/spiegel/print/d-41651325.html

          Andreas Baader wou  ook aansturen op de onmogelijkheid van terecht te staan, ten gevolge van de verzwakking die de hongerstaking zou meebrengen.
          (...) Sicher ist,daß wir den Hungerstreik so anlegen,daß die Gefangenen in seiner Folge verhandlungsunfähig werden (...)

          Er werd opnieuw gedwongen voeding toegepast. De advocaten OttoSchily en Klaus Croissant klaagden de gevangenisdokters aan en noemden de gedwongen voeding :
          `´ bewußt Quälerei und sadistische Folter´´. De gedwongen voeding was inderdaad een pijnlijke bedoening wanneer voedsel via een slang door de neus ingebracht werd. Vooral Gudrun Ensslin had er veel last van.

          • Het was voor de aanhangers duidelijk dat de gevangenen de hongerstaking tot het einde zouden doorvoeren. Er werd een rangorde opgesteld wie als eerste, als tweede, als derde ... zijn leven op het spel zou zetten. Degenen die niet vooraan op de lijst stonden konden in het geheim wat eten. Het was ook duidelijk dat de leiders moesten overleven. Jan-Carl Raspe hield tot het einde vol en overleefde.

          - Toch brokkelde het front van de hongerstaking geleidelijk afIn october 1974 houden enkele gevangenen o.a Gerhard Müller, Manfred Grashof, Margrit Schiller, Irene Goergens en Ingrid Shubert ermee op.

          In een brief naar Manfred Grashof  schreef Holger Meins :
          (...) Entweder Schwein oder Mensch
          Entweder Überleben um jeden Preis
          oder Kampf bis zum Tod
          Entweder Problem oder Lösung
          Dazwischen gibt es nichts (...)
          www.spiegel.de/spiegel/print/d-41651326.html

          Wanneer Ulrike Meinhof begrip toont voor de jonge Irene Goergens schrijft Gudrun Ensslin : 
          (...) Kampf ohne Konsequenzen... unmöglich ist : die Prinzipien, also den Kampf, Deinen Fotzenbedürfnissen -  dem Überleben- unterzuordnen


          - Begin november 1974 werden ook Andreas Baader en Jan Carl Raspe naar Stammheim overgebracht.





          • De dood van Holger Meins ( 9 november 1974)




          - Holger Meins was wegens de hongerstaking te fel verzwakt en bleef in WittlichGudrun Ensslin bezwoer hem de hongerstaking verder te zetten :
          (...) Du bestimmst,wann Du stirbst,Freiheit oder Tod (...)



          Ondanks dwangmatige voeding stierf hij ten gevolge van de hongerstaking op 9 november 1974 in de JVA Wittlich .(*) 
          Holger Meins was 1.83 m groot en woog bij zijn overlijden 39 kg.

          (*) Wanneer zijn raadsman Siegfried Haag hem op 9-11-1974 bezoekt treft hij Holger Meins in een kritieke toestand aan. Hij vordert bij de verantwoordelijke rechter Theodor Prinzing een vertrouwensarts omdat de gevangenisarts vertrokken is op weekend. Zijn verzoek wordt afgewezen en Holger Meins overlijdt enkele uren later.
          De gevangenisdirectie en de gevangenisarts hadden, toen het nog niet te laat was,  nagelaten de verzwakte Holger Meins naar een spoedafdeling van een ziekenhuis te brengen. 
          http://de.wikipedia.org/wiki/Siegfried_Haag
          http://de.wikipedia.org/wiki/Theodor_Prinzing


          Holger Meins werd op 18-11-1974 begraven in het familiegraf op de begraafplaats in Hamburg-Stellingen

          De vader van Holger Meins bij het graf van zijn zoon
          Familiegraf Meins







          Rudi Dutschke bij het graf van Holger Meins
          Tijdens de door sympathisanten druk bijgewoonde begrafenis was Rudi Dutschke aanwezig en bij het groeten van de kist riep hij met gebalde vuist :´ Holger,der Kampf geht weiter ` (*)
          (*) Rudi Dutschke heeft altijd beweerd dat zijn uitspraak enkel sloeg op de slechte leefomstandigheden in de gevangenis en niet op de gewelddadige acties van de RAF  
          http://www.dailymotion.com/video/x98542_begrabnis-holger-meins_news
           www.spiegel.de/spiegel/print/d-41652377.html
          http://www.spiegel.de/einestages/raf-a-948828.html


          Protestdemonstratie na de dood van Holger Meins 
          met de vader van Gudrun Ensslin (2e van links)
          Zijn dood veroorzaakte een verdere polarisering van de publieke opinie met massademonstraties in het ganse land.




          http://www.spiegel.de/einestages/raf-a-948828.html
          http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41651326.html











          Günter von Drenkmann
          Op 10 november 1974 werd Günter von Drenkmann, de president van het Berlijnse gerechtshof thuis vermoord, door aanhangers van de 2Juni! Bewegung. Hij was een rechter voor burgerlijke zaken en was derhalve nooit opgetreden in rechtszaken met de RAF.
          Het zou eigenlijk de bedoeling zijn geweest om von Drenkmann te ontvoeren. De daders werden nooit geïdentificeerd


          - Sympathisanten zouden " Meins, Eins zu Eins" gescandeerd hebben


          De RAF- gevangenen gaven volgende boodschap, waarschijnlijk van de hand van Ulrike Meinhof,  :

          (...) Wir weinen dem toten Drenkmann keine Träne nach.Wir freuen uns über eine solche Hinrichtung.Diese Aktion war notwendig, weil sie jedem Justiz- und Bullenschwein klargemacht hat,daß auch er - und zwar heute schon - zur Verantwortung gezogen werden kann. (...)






          Gustav Heinemann
          - De gewezen Bondspresident Gustav Heinemanndie in 1961 Ulrike Meinhof had verdedigd in een klacht wegens belediging (*) van de minister van defensie Franz Josef Strauß, schreef haar een brief om de hongerstaking te doen ophouden.
          (*) Op 20-05-1961 had Ulrike Meinhof een artikel gepubliceerd in "konkret" waarin ze een parallel trok tussen Hitler en Franz Josef Strauß.
          met de aanmaning :"Wie wir unsere Eltern nach Hitler fragen, so werden wir eines Tages nach Herrn Strauß gefragt werden."

          http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-32655072.html
          https://de.wikipedia.org/wiki/Gustav_Heinemann

          - Een niet onbelangrijk detail is het feit dat de brief aan Ulrike Meinhof was gericht, met een kopie (*) naar Baader, Ensslin en Raspe.
          (*) Het feit dat Gustav Heinemann nog steeds Ulrike Meinhof aanzag als de stem van de RAF kan volgens Otto van de Haar meegespeeld hebben in de verslechterde verhouding tussen Meinhof en de rest van de groep.  Ulrike Meinhof biografie p 195)





          https://www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-22.html.de
          http://de.wikipedia.org/wiki/Gustav_Heinemann



          - In haar antwoord weerlegt ze zijn vermoedens en verklaart ze de politieke strijd van de RAF




          http://www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-24.html.de





          Paul Oestreicher

          - In november 1974 hadden Paul Oestreicher, een van de oprichters van Amnesty International, en de schrijver Heinrich Böll een onderhoud met Ulrike Meinhof.
          http://de.wikipedia.org/wiki/Paul_Oestreicher







          http://www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-28.html.de
          http://www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-27.html.de




          Jean Paul Sartre - Daniel Cohn Bendit
          Om de hongerstaking in de publiciteit te brengen nodigde Ulrike Meinhof de filosoof Jean Paul Sartre uit voor een onderhoud met Andreas Baader . In de persconferentie achteraf verklaarde Sartre  dat de RAF een bedreiging vormde voor democratisch links.

          https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre
          https://fr.wikipedia.org/wiki/Daniel_Cohn-Bendit


          www.bundesarchiv.de/oeffentlichkeitsarbeit/bilder_dokumente/00933/index-14.html.de


          www.spiegel.de/spiegel/print/d-52909294.html
          www.spiegel.de/spiegel/print/d-41599780.html
          www.spiegel.de/spiegel/print/d-41651325.html
          http://www.spiegel.de/international/germany/transcript-released-of-sartre-visit-to-raf-leader-andreas-baader-a-881395.html
          • Alles in de groep wordt door het duo Baader - Ensslin beslist, waarbij Meinhof in feite een mindere rol speelt als wat de naam Baader Meinhof Gruppe, laat vermoeden.Ook het taalgebruik tegenover haar is grof en Baader schrijft haar  op een bepaald moment : (...) Aber Du bist natürlich ´ne liberale Fotze (...). De verhouding tussen Ensslin en Meinhof wordt slecht en slaat volgens Stefan Aust om in haat.
          Ensslin naar Meinhof (...) Du machst den Bullen die Tür auf - Das Messer im Rücken der RAF bist Du,weil Du nichts lernst (...)





          Raspe en Ensslin
          - Op 2 februari 1975 brak Andreas Baader de hongerstaking af. Vanaf dan konden de gevangenen elkaar ontmoeten in de gang tussen de cellen .Die tijdspanne werd door Andreas Baader de Umschluß (*) ( tegenhanger van Aufschluß) genoemd.
          (*) Het woord vond ingang in het gevangenis-jargon.




          Cel van Gudrun Ensslin
          Cel van  ulrike Meinhof











          Cel van Jan Carl Raspe

































          Na de hongerstaking krijgen de vier in Stammheim beschikking over boeken, radio,een platenspeler en regelmatig TV. Ze kunnen dagelijks enkele uren met elkaar overleggen.

          Bijna dagelijks hebben de gevangenen bezoek van hun advocaten. Vooral de rode advocaten Klaus Croissant en Siegfried Haag waren belangrijk, want zij zorgden voor de communicatie met de sympathisanten buiten. 
          Rond die periode (*) begint trouwens Siegfried Haag nieuwe leden te werven uit o.a de SPK.
          (*) Op 10-05-1975 wordt Siegfried Haag kort aangehouden en worden zijn dossiers in beslag genomen. Wanneer hij de volgende dag vrijkomt laat hij via zijn kantoor weten dat hij in de illegaliteit gaat. 

          • Sinds de gevangenneming van de top van de RAF, had alles in het teken gestaan van de strijd voor betere detentieomstandigheden m.a.w de strijd tegen "Isolationsfolter"Vanaf nu zou de strijd, zowel binnen als buiten de gevangenis, bijna uitsluitend gaan over de bevrijding van de gevangenen


          Stammheim proces ( 1975-1977)

          Stammheim gevangenis

          Voor het proces werd naast de gevangenis een nieuw modern en functioneel gerechtsgebouw neergezet, dat later zou uitgroeien tot een herdenkingsmonument.
          www.spiegel.de/spiegel/print/d-41496527.html


          Stammheim rechtszaal


          - Op 2 oktober 1974 diende de procureur generaal officieel aanklacht in tegen de vijf kopstukken van de RAF : Andreas Baader,Ulrike Meinhof, Gudrun Ensslin, Holger Meins en Jan-Carl Raspe.Ze werden van vijf moorden beschuldigd.

          •  Na twee jaar speurwerk was er weinig of geen bewijslast die toeliet bepaalde misdrijven aan een individuele dader toe te wijzen.Daarop hanteerde de Bundesanwaltschaft de thesis dat de kerngroep een collectieve schuld had aan de misdrijven.
          Op 1 januari 1975 was het Verteidigerausschlussgesetz, onderdeel van de "Lex RAF", van kracht geworden waarbij bepaald werd dat de verdediging kon worden uitgesloten van het proces en dat elke aangeklaagde over maximum drie eigen advocaten kon beschikken.
          Bovendien kon de groep,alhoewel collectief aangeklaagd, niet collectief verdedigd worden
          http://www.taz.de/!5193247/
          https://de.wikipedia.org/wiki/Mitgliedschaft_in_einer_terroristischen_Vereinigung
          http://www.rafinfo.de/faq/sonstiges/lex_raf.155.php
          http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41558701.html


          Rupert von Plottnitz en Otto Schily
          •  Er waren twee soorten advocaten : de rode advocaten of de voorkeursadvocaten aangesteld door de verdachten (Rupert von Plottnitz voor Jan Carl Raspe, Helmut Riedel voor Ulrike Meinhof, Otto Schily en Marie Louise Becker voor Gudrun Ensslin) en de dwangadvocaten toegevoegd door rechtbank.






          Kurt Groenewold - Klaus Croissant - Hans Christian Ströbele

          Hans Heinz Heldmann - Otto Schily












          •  Kort voor aanvang van de zitting werden Baaders advocaten Klaus Croissant, Kurt Groenewold en Hans Christian Ströbele uitgesloten (*), waardoor jaren van verdedigingswerk verloren gaat. In juni 1975 vond hij een nieuwe advocaat Hans Heinz Heldmann die uiteraard niet de tijd kreeg zich in te werken.
          (*) De Procureur generaal Siegfried Buback beschuldigde er hen van meegewerkt te hebben aan de verspreiding van "das Info" en het gebruik van extreem linkse termen zoals "Isolationsfolter" en medewerking te hebben verleend aan de Anti-Folter-Komitees
            https://de.wikipedia.org/wiki/Hans_Heinz_Heldmann
            www.stern.de/politik/geschichte/die-mitschnitte-aus-stammheim-mit-mueder-stimme-ueber-den-verrat-594217.html
            https://de.wikipedia.org/wiki/Stammheim-Prozess

            Op 20 -01-1975 publiceert "der Spiegel" een schriftelijk afgenomen interview met de vier beklaagden Baader, Meinhof, Ensslin en Raspe.
            Hierin werden kritische vragen gesteld over de Isolationsfolter, de gedwongen voeding, de dood van Holger Meins en het milde gevangenisregime (*) in Stammheim.
            Klaus Croissant had de logistiek voor het interview verzorgd.
            (*) Het gevangenis regime was in Stammheim beduidend milder dan in de andere gevangenissen waar de rest van de RAF was opgesloten. In Stammheim hadden de "vier" de beschikking over radio, TV, boeken .... en konden dagelijks met elkaar overleggen.  
            http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41558626.html




            Theodor Prinzing (l)

            Heinrich Wunder



            - Op 21 mei 1975 gaat het proces van start ,voorgezeten door Theodor Prinzing en met Heinrich Wunder als procureur. Alles werd op band opgenomen en uitgetikt.
            https://de.wikipedia.org/wiki/Theodor_Prinzing

              De bedoeling van de RAF was van het proces een bühne te maken om hun strijd te verrechtvaardigen, een aanklacht te formuleren tegen de kapitalistische maatschappij , tegen de detentieomstandigheden en de eenzame opsluiting.

            - dag 1-5.  Op 21 mei 1975 vangt het proces aan.De eerste dagen van het proces verlopen chaotisch. De beklaagden willen niet weten van de dwangadvocaten, nemen ongevraagd het woord en beledigen de voorzitter .
            Andreas Baader verdenkt de rechtbank er van dat de gesprekken van de aangeklaagden met hun verdedigers via de gemanipuleerde  microfoons (*) worden afgeluisterd.

            (*) Naast de microfoon van Baader had iemand, ondanks de doorgedreven veiligheidsmaatregelen,  geschreven:” Kopf ab” 

            - dag 6 (18 juni 1975) . Na enkele dagen verplaatst het debat zich naar de vraag of de gevangenen na jaren van isolatie (Isolationsfolter)een zodanig trauma hebben opgelopen dat ze niet meer in staat zijn het proces te ondergaan.
            Ulrike Meinhof verklaart dat ze niet in staat is om terecht te staan. Haar verzoek om alle beklaagden een medisch onderzoek door een neutrale arts te laten ondergaan en de zittingen te beperken tot max. 3 uur per dag werd afgewezen.

            • Na 20 dagen is de voorzitter nog steeds niet aan een verhoor van de beklaagden toegekomen.***

            - dag 23 (5 augustus 1975)  De advocaten dienen het ene wrakingsvoorstel na het andere in tegen de rechters . De aangeklaagden willen het debat een politieke wending geven. Andreas Baader vergelijkt het terrorisme waarvan zij worden beschuldigd met het  optreden van Amerika in Vietnam, de politiek van de militaire junta in Chili, de politiek van Israël tegen de PLO en, wat zij noemen, het staatsterrorisme van Buback !
            Ulrike Meinhof valt in en verklaart dat de stadsguerilla het staatsterrorisme bestrijdt en nooit tegen het volk gericht is.

            - dag 26 (19 augustus 1975) De advocaten verklaren het onverantwoord te vinden dat het proces verdergaat zonder dat de aangeklaagden door een neutrale arts worden onderzocht om na te gaan of ze al dan niet in staat zijn het proces gedurende uren aandachtig te kunnen volgen. De discussie draait uit op beledigingen van de rechters zodat de voorzitter genoodzaakt is de verdachten uit de zaal te laten verwijderen.

            •  De voorzitter wil eindelijk met de verhoren beginnen. Na een onderbreking werden de verdachten een voor een met geweld terug in de zaal gebracht. Omdat ze voortdurend herrie schopten en de voorzitter bleven uitschelden werden ze opnieuw uit de zaal gezet en werd de aanklacht uiteindelijk uitgesproken zonder dat de beklaagden aanwezig waren.  
            Ze werden collectief beschuldigd van 4 moorden , 54 moordpogingen , toebrengen van schade aan particuliere en publieke eigendom door bomaanslagen, bankovervallen, oprichten van een criminele organisatie en van  pogingen om tijdens hun gevangenschap de activiteiten verder te laten zetten. *** 

            dag 39 (23 september 1975)  Het verslag van het medisch onderzoek concludeerde dat de gevangenen verzwakt waren,aan diverse kwalen leden zoals concentratiestoornis, lage bloeddruk, verhoogde hartslag,ondergewicht... zodat ze hoogstens drie uren in staat waren het proces met aandacht te volgen.
            Een van de artsen, professor Wilfried Rasch, verklaarde dat de schade geleden door de isolatie, enkel kon worden hersteld indien een tiental gevangenen, als een interactieve groep, bij elkaar zouden worden gezet . 
            https://de.wikipedia.org/wiki/Wilfried_Rasch


            - dag 40 (30 september 1975)  De voorzitter kan volgens een, voor het Stammheim-proces, op maat gemaakt  atikel 231a van het Wetboek van Strafrecht , het proces ook laten doorgaan in afwezigheid van de verdachten ondanks het protest van de verdediging. Het artikel bepaalt dat een verdachte de voortgang (*) van het proces niet kan verhinderen als hij wetens en willens onbekwaamheid tot terechtstaan aanvoert.
            (*) Het verhoor van het groot aantal getuigen à charge zou door de beperking van 3h/dag veel te lang duren  


            • Kroongetuige Gerhard Müller

            - Vermits het vermoeden bestond dat Gerhard Müller door het OM beloftes waren gedaan wou de verdediging hem ontmaskeren als " betaalde getuige" .
            Margrit Schiller verklaarde als getuige dat Gerhard Müller op 22-10-1971 de politieman Norbert Schmid had doodgeschoten.
            - Een gedeelte van het dossier (dossier 3 ARP 74/75 1) met de verklaringen door de Hamburgse politie in 1971 opgetekend werd echter niet vrijgegeven.
            Siegfried Buback (*), die zich door het Minister van Justitie " beperkt verklaringsbevoegd " had laten verklaren beantwoordde de vragen over het dossier niet.
            Gerhard Müller  beriep zich op het feit, dat het onderzoek naar de moord op Norbert Schmid nog niet was afgesloten, om de vragen van de verdediging te ontwijken.
            (*) Siegfried Buback zou in een gesprek hebben gezegd  dat, indien het dossier bekend werd, dit het einde van het Stammheim proces kon betekenen.  
            http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41210859.html

            - dag 41  (28 oktober 1975) Bij het begin van de zittingsdag verklaarde de voorzitter dat , nu vaststond dat de verdachten niet bekwaam waren terecht te staan, het hen wel vrijstond de zitting bij te wonen.
            Die dag legde Ulrike Meinhof een verklaring af waarvan de diepere betekenis op dat ogenblik niet werd onderkend, maar wel aantoonde aan hoever zij zich reeds van de groep had verwijderd. De verklaring moet gezien worden in het licht van een regel binnen de RAF : “Jeder Zweifel ist Verrat” (*)
            (...) Wie kann ein isolierter Gefangener den Justizbehörden zu erkennen geben, angenommen.daß er es wollte,daß er sein Verhalten geändert hat? (...) (...) Dem Gefangenen in der Isolation bleibt, um zu signalisieren,daß sich sein Verhalten geändert hat,überhaupt nur eine Möglichkeit, und das ist der Verrat (...)
            www.spiegel.de/spiegel/print/d-52909294.html

            (*) In tegenstelling tot Stefan Aust heeft ,volgens Jutta Ditfurth , Ulrike Meinhof hier enkel willen benadrukken wat de isolatie betekende.

            *** Op 28 oktober 1975 spreken Andreas Baader en Jan-Carl Raspe zich uit over de eenzame opsluiting (Isolationshaft) ***
            www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,497351-2,00.html
            www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,497351-3,00.html

            •  Eind 1975 is de verdediging van de beklaagden praktisch uitgeschakeld. Marielouise Becker was ziek. Helmut Riedel was uitgeblust door de sfeer in Stammheim. De nieuwe advocaten van Ulrike Meinhof , Armin Golzem en Rainer Köncke werden uitgesloten.
            • In november 1975 biedt Axel Azzola, professor Publiek Recht aan de TU Darmstadt, zich aan bij Ulrike Meinhof en stelt voor haar verdediging op zich te nemen. Hij wil de aanklacht voor moord en lidmaatschap van een criminele organisatie laten vallen en aansturen op hoogverraad omdat de straf voor dit vergrijp lager is en de kans op vervroegde vrijlating groter. Hij argumenteert dat ze heeft gehandeld in strijd met de grondwet, als symbool van de maatschappelijke verhoudingen m.a.w een politieke daad. 
            https://de.wikipedia.org/wiki/Axel_Azzola

              Op 20 januari 1976 pleit Axel Azzola dat de RAF het systeem van de BRD de oorlog heeft verklaard en derhalve het statuut van krijgsgevangene moeten krijgen.









              - dag 63 (13 januari 1976) komen de aangeklaagden met hun "Erklärung zur Sache" een traktaat van 248 pagina's dat om beurt door Meinhof, Baader, Ensslin en Raspe werd voorgelezen wat 2 dagen in beslag nam.
              Vermits de verklaring van de aangeklaagden voorafgaat aan de ondervraging begon het proces feitelijk na 64 zittingsdagen
              https://www.nadir.org/nadir/archiv/PolitischeStroemungen/Stadtguerilla+RAF/RAF/brd+raf/027.html

              - dag 85 (9 maart 1976) Ulrike Meinhof, hierin bijgetreden door Gudrun  Ensslin dienen een wrakingsverzoek in tegen de voorzitter omdat hij de verdediging heeft gebroken door uitsluitingen, huiszoekingen en allerlei tuchtmaatregelen.

              -  Op 10 maart 1976 spreekt Ulrilke Meinhof  zich uit over het uitsluiten van advocaten
              www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,497351-4,00.html

              *** Vier jaren waren verstreken sinds de aanhouding , waarvan de gevangenen drie jaren in strenge of minder strenge isolatie hadden doorgebracht. Het laatste jaar zaten de kopstukken te samen op de zevende verdieping van JAV Stammheim. Tijdens hun verblijf in Stammheim ontstaan er spanningen tussen Ulrike  Meinhof en de anderen.In maart en april 1976 escaleert het conflict tussen Meinhof en Ensslin.
              www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,497351-4,00.html

              *** De kritiek op haar werk als spreekbuis van de RAF en het eigenhandig veranderen van haar teksten door Gudrun Ensslin ervaart Ulrike Meinhof als censuur en gebrek aan vertrouwen. 

              Meinhof : (...) Es geht nicht. Entweder Du würgst mir, wenn ich mal Luft kriege(...) Du erstickst.

              Ensslin (...) Ich sehe das so : gibt es die Tatsache ,daß ich zu oft nicht kritisieren kann , gibt es die Tatsache,daß Ulrike von mir nicht kritisiert werden will und ob überhaupt von irgendeinem Menschen außer Andreas- mal sehen (...)

              De spanningen tussen Ulrike Meinhof en Gudrun Ensslin , die voortspruiten uit de kritiek van Ensslin op het werk van Meinhof , monden uit in een vete die later omslaat in haat tegen elkaar(*)

              Meinhof : (...) Ich halte das nicht mehr aus (...) (...) Ich knalle an die Decke,über ihre Gemeinheit (...)
              (*) volgens Ditfurth wordt de ruzie in maart 1976 bijgelegd.

              Baader kiest steeds de kant van Ensslin en scheldt Meinhof herhaaldelijk uit voor "Bourgeoise en Fette Sau ". Hij zou ook teksten van Meinhof verscheurd hebben en als ´´Scheiße``hebben bestempeld.

              Het valt de bewakers op dat Ulrike Meinhof zich steeds verder afzondert van de groep, er verward en onverzorgd bijloopt . Volgens diverse getuigenissen was Ulrike Meinhof, die waarschijnlijk innerlijk afstand had genomen van de groep en haar methodes,  rond die periode een gebroken vrouw.***

              - dag 106 (4 mei 1976)  De verdediging wil aantonen dat de VS met haar ingrijpen in Vietnam en Cambodja het internationaal recht had geschonden en vermits ze opereerden vanuit grondgebied van de BRD de aanslagen tegen de gebouwen van het Amerikaans leger gerechtvaardigd waren.De verdediging verzocht tal van leiders , o.a Richard Nixon, Willy Brandt,Helmut Schmidt e.a. voor verhoor op te roepen.
               Die dag nam Gudrun Ensslin openlijk afstand van de aanslag van 19 mei 1972, op de gebouwen van het Axel Springer Verlag , waarbij 38 gewonden vielen.  De brief waarin de verantwoordelijkheid werd opgeëist was van de hand van Ulrike Meinhof.
              www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,497351-5,00.html


              • *** De openlijke distantiëring van Ensslin  betekende de definitieve breuk (*) tussen Meinhof en Baader-Ensslin.***
                 (*) Hier is Jutta Ditfurth een andere mening toegedaan

              De dood van Ulrike Meinhof ( 8 mei 1976)

              - Volgens de officiële versie van het OM verhangt Ulrike Meinhof zich op 8 mei 1976 in haar cel . Ze liet geen afscheidsbrief achter, maar een maand eerder schreef ze :
               (...) Selbstmord ist der letzte Akt der Rebellion (...)

              De dood werd door de andere verdachten gerecupereerd waarbij ze het gerecht van moord beschuldigden, ervan uitgaande dat Meinhof zelfmoord had gepleegd omdat het langdurige isolement haar wil had aangetast waardoor ze haar revolutionaire identiteit dreigde te verliezen.

              Volgens het OM was Ulrike Meinhofdie alles had achtergelaten, gebroken na te zijn uitgesloten uit de groep.(*)

              http://einestages.spiegel.de/static/topicalbumbackground/1903/selbstmord_in_stammheim.html
              www.spiegel.de/spiegel/print/d-41237549.html

              (*) Stefan Aust volgt de officiële versie van het OM. Hier verschilt Jutta von Ditfurth duidelijk van mening. Volgens haar was de onenigheid met Ensslin in mei1976  reeds enkele maanden bijgelegd .Ze vermeldt de conclusie van een internationale onderzoekscommissie waarin staat dat Ulrike Meinhof reeds overleden was toen ze werd opgehangen.  

              Na het overlijden van Ulrike Meinhof worden, op vraag van de overige Stammheim gevangenen  Irmgard Möller,Ingrid Schubert en Brigitte Mohnhaupt,de latere leidster van de tweede generatie, naar Stammheim overgebracht. De vraag wordt ingewilligd uit vrees voor nog meer zelfmoorden. Uiteindelijk zijn er op dat ogenblik reeds drie gevangenen overleden Holger Meins,Siegfried Hausner en Ulrike Meinhof.


              dag 109 (11 mei 1976) De vervolging van Ulrike Meinhof wordt gestaakt wegens haar overlijden.
              Haar advocaat Heldemann verzoekt de zitting 10 dagen te schorsen omdat er binnen de groep de verhoudingen zijn gewijzigd en verklaart bovendien dat de gevangenen en hun advocaten ernstige twijfels hebben bij de officiële versie dat Ulrike Meinhof zelfmoord zou hebben gepleegd.


              Jan Carl Raspe neemt als eerste beklaagde het woord:
              (...) wir glauben, dass Ulrike hingerichtet worden ist. (...) wie Holger Meins hingerichtet worden ist, wie Siegfried Hausner hingerichtet worden ist. hätte sich Ulrike entschlossen zu sterben, weil sie es als letzte möglichkeit sah, sich - revolutionäre identität - gegen die langsame zerstörung des willens in der agonie der isolation zu behaupten - hätte sie es uns gesagt - auf jeden fall Andreas (...)
               http://www.socialhistoryportal.org/raf/text/307169

              Gudrun Ensslin haalt uit naar de rechter(...) Sie sind,und das haben sie ja eben demonstriert,ein Richter, in dessen Zuständigkeit zwei von fünf Gefangenen umgebracht worden sind (...)

              dag 121 (28 juni 1976)  De verdediging roept Amerikaanse militairen op om te getuigen dat het US - Hoofdkwartier, gevestigd in het IG-Farbenhaus te Frankfurt, wel degelijk een knoopcentrum was voor de locatiebepaling en de planning van de bombardementen op Noord-Vietnam ,die erop gericht waren burgerdoelen te treffen en aldus het internationaal recht schonden. Hiermee wilden ze de bomaanslag gepleegd door het commando Petra Schelm verrechtvaardigen.
              De voorzitter liet de ondervraging niet toe omdat de Vietnamoorlog niet aan de orde was in dit strafproces.


              - Op 13 januari 1977 raakte bekend dat voorzitter Prinzing afspraken maakte over het proces met federaal rechter Albrecht Mayer, verbonden aan het  3.Strafsenats des Bundesgerichtshofes, dat de ingediende bezwaren moet behandelen. Prinzing werd ontheven op basis van vooringenomenheid en vervangen door bijzittend rechter Eberhard Foth

              www.spiegel.de/spiegel/print/d-41002228.html
              www.spiegel.de/spiegel/print/d-41002050.html


              - Op 8 februari 1977 wordt Brigitte Mohnhaupt vrijgelaten. De gevangenen wilden, na de mislukte gijzelingsactie  in Stockholm zichzelf bevrijden. Daarom hadden ze Brigitte Mohnhaupt als de leidster van de RAF aangeduid met de opdracht wapens en explosieven de gevangenis binnen te smokkelen om de procureur-generaal Siegfried Buback tijdens een zitting te gijzelen.


              Uitgeholde map
              In uitgeholde classeurs (*) met documenten werden wapens, munitie, explosieven, radio´s, kabels ... binnen gesmokkeld.
              (*) Volker Speitel een medewerker op het advocatenkantoor van Klaus Croissant prepareerde, naar eigen zeggen, de mappen.
              Langs deze weg werden 3 pistolen en 650g springstof  in het JAV Stuttgart (Stammheim) binnen gesmokkeld

              http://www.stern.de/politik/deutschland/ehemaliger-raf-helfer-der-anklaeger-und-sein-informant-3356358.html
              https://de.wikipedia.org/wiki/Volker_Speitel
              http://www.hans-litten-archiv.de/web/images/11-3%20Stamheim.pdf


              - Op 17 maart 1977 werd bekend dat het Bundesamt für Verfassungsschutz in Stammheim afluisterapparatuur had laten plaatsen en dat gesprekken tussen beklaagden en advocaten werden afgeluisterd. De reden die men opgaf was dat men vermoedde dat de RAF nog steeds de bevelen kreeg van binnen de gevangenis.
              http://www1.wdr.de/stichtag/stichtag2746.html

              - dag 187 (29 maart 1977)  Op die dag verschenen Baader,Ensslin en Raspe voor de laatste maal in de gerechtszaal. Ze hielden een monoloog over de onwettelijkheid van het proces wegens de afluisteractie.

              Op 7 april 1977 wordt de procureur generaal Buback bij een aanslag ,door het commando Ulrike Meinhof , gedood

              - dag 191 (21 april 1977) is de laatste dag voor de pleidooien. De verdachten en hun voorkeursadvocaten komen niet opdagen. Enkel de dwangadvocaten pleiten, meer bepaald voor seponering van de zaak wegens gebreken tijdens het proces.
              De aangeklaagden verzaken aan hun recht op het  ´laatste woord´

              dag 192 (28 april 1977) is de dag waarop het vonnis wordt uitgesproken. Andreas Baader, Gudrun Ensslin en Jan-Carl Raspe worden tot levenslang veroordeeld voor moorden en pogingen tot moord . 
              (*) De verdediging ging in “Revision” m.a.w. het uitgesproken oordeel was op het tijdstip van de Todesnacht nog niet rechtsgeldig.
              www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,479638,00.html
              www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/0,1518,479638-2,00.html


              der letzte Akt der Rebellion

              - De gevangenen worden moedeloos bij de verschillende mislukte pogingen van de tweede generatie om hen vrij te krijgen o.a de mislukte ontvoering van Jürgen Ponto  op 30 juli 1977

              Brigitte Mohnhaupt en Peter Jürgen Boock krijgen de boodschap dat het geduld opraakt en dat, als er niet snel actie wordt ondernomen, ze zelf het heft in handen zullen nemen. Deze uitspraak betekende dat ze zelf hun lot wilden bepalen en dat kon zelfmoord betekenen. Ze dreigden ook iedereen het recht te ontzeggen zich lid van de RAF te noemen.
              In die geest moet men de niets ontziende acties zien die toen volgden, zoals de ontvoering van Hanns-Martin Schleyer op 5 september 1977 en de kaping van de Lufthansa boeing 737 op 13 oktober 1977. 

              - De gevangenen vernemen op 5-09-1977 de ontvoering van Hanns Martin Schleyer via de nieuwsuitzending op de radio en de ZDF uitzending 's avonds.
              De gevangenisdirectie beslist de radio en de TV die in de cellen aanwezig zijn weg te nemen. Een platenspeler, microfoons, elektronica  die in de cel van Jan Carl Raspe werden geconfisqueerd worden enkele dagen later teruggegeven.

              - Tijdens een gesprek met Alfred Klaus dat op 13-09-1977 in Stammheim plaats vindt, geeft Andreas Baader (*) aan dat hij een uitwijzing naar Algerije en Vietnam genegen is en dat de vrijgelaten RAF- gevangenen niet terug zullen keren naar de BRD. Later voegt hij er nog Libië, Irak en Jemen aan toe.
              Hij zegt ook dat een vrijlating in het belang is van de regering om verdere escalatie te vermijden: "  Die Bundesregierung hat nur die Wahl, die Gefangenen umzubringen oder sie irgendwann zu entlassen (...) Es liegt im Interesse der Bundesregierung, eine weitere Eskalation zu vermeiden"  
              (*) Gudrun Ensslin, Jan Carl Raspe, Irmgard Möller en Verena Becker ondervraagd over hetzelfde thema antwoorden dat ze de beslissing van de groep afwachten.  

              - Op 14-09-1977 wordt beslist de deuren van de cellen te isoleren zodat de gevangenen elkaar niet meer iets kunnen toeroepen.

              - Op 27-09-1977 vraagt Jan Carl Raspe een gesprek aan met Alfred Klaus waarin hij zegt dat er wordt op aangestuurd dat de politie de zaak oplost wat zal leiden naar een politieke ramp, met name dode gevangenen: Die lange Dauer der ganzen Sache läßt auf die Absicht einer polizeichlichen Lösung schließen. Damit wäre eine politische Katastrophe programmiert, nämlich tote Gefangene"

              - De gevangenisdokter schrijft op 6-10-1977 in zijn rapport dat hij bij Jan Carl Raspe suïcidale handelingsbereidheid heeft vastgesteld. 


              - Op 8-10-1977 vraagt Andreas Baader een onderhoud aan met Alfred Klaus. Een nerveuze Baader zegt hem dat de onzekerheid en de isolatie onhoudbaar wordt en dat de gevangenen het heft in eigen handen zullen nemen: " Es wird sich um eine irreversible Entscheidung der Gefangenen in Stunden oder Tagen handeln" 


              Klaus schrijft in zijn rapport dat volgens hem  Baader in bedekte termen allusie maakt over zelfmoord.

              - De volgende dag drukt Gudrun Ensslin zich tegenover Alfred Klaus in dezelfde zin uit: 
              " (...) dann werden wir, die Gefangenen in Stammheim, Schmidt die Entscheidung aus der Hand nehmen, indem wir entscheiden, und zwar wie es jetzt noch möglich ist, die enscheidung über uns"

              Op 18 oktober 1977 echter worden de gijzelnemers overmeesterd en is de gijzelingsactie mislukt.

              Manfred Schüler

              - Omdat Baader  en Ensslin een onderhoud hadden geëist met Staatssecretaris Manfred Schüler, hoofd van de Kanselarij, worden zijn assistent Hegelau samen met Alfred Klaus naar Stammheim gestuurd. 

              Andreas Baader zegt o.a dat de gevangen leiders instaan voor de ideologische benadering van de strijd en zich in feite distantiëren van de acties tegen burgers.
              Hij voegt eraan toe dat hij de mensen die de Landshut hebben gekaapt niet kent en benadrukt dat de tweede en derde generatie het geweld verder zal opvoeren omdat de staat door haar houding dit in feite heeft uitgelokt: " (...) Die Bundesregierung hat durch ihre Haltung dieser extremen Form zum Durchbruch verholfen"

              Hij beweert dat de Vietnamoorlog de aanzet had gegeven voor de RAF acties.
              Hij verzekert dat het vrijlaten van de gevangenen geen escalatie van geweld zal veroorzaken en een mogelijkheid is om de ontwikkeling van terrorisme tegen burgers tegen te gaan en besluit met te zeggen dat een vrijgelaten gevangene voor de staat minder erg is dan een dode gevangene Sterben müßten die Gefangenen so oder so" 

              - Die dag vraagt Gudrun Ensslin een onderhoud aan met een protestantse dominee  en een katholieke priester. Ze vraagt hen om, indie haar iets overkomt, drie geschreven documenten in een map met de titel "Anwalt", die zich in haar cel bevindt, te bezorgen aan de Bondskanselarij. Ze vreest dat anders het openbaar ministerie de documenten zal vernietigen (de documenten werden nooit gevonden).
              Ze zegt hen dat er iets verschrikkelijks gebeuren als ze hier niet uitkomen: (...) Wenn wir hier nicht rauskommen, dann geschehen schreckliche Dinge"
              Ze vertelde over de onmenselijke oorlog in Vietnam, dat alleen met geweld de onderdrukten kunnen bevrijd worden.
              Omdat de onderdrukking van de massa de aanleiding kan worden voor een kernoorlog (!?) moet dit met alle middelen, desnoods met geweld, bestreden worden.
              Toen een van de priesters zei dat hij hoopte het gesprek later te kunnen verder zetten , antwoordde ze « Theologen hoffen ».
              .

              Die Todesnacht von Stammheim

              - Op 18 oktober 1977 plegen Andreas Baader, Gudrun Ensslin en Jan-Carl Raspe zelfmoord in hun cel van de JAV Stammheim.

              https://de.wikipedia.org/wiki/Todesnacht_von_Stammheim



              Andreas Baader
              Gudrun Ensslin















              Jan Carl Raspe
              Irmgard Möller
















              https://www.youtube.com/watch?v=mGYINRC_RUI
              www.youtube.com/watch?annotation_id=annotation_880331&v=MCya4jBwZes&feature=iv
              http://www.youtube.com/watch?v=MCya4jBwZes&feature=related
              www.spiegel.de/spiegel/print/d-40736364.html
              http://www.stern.de/politik/geschichte/rekonstruktion-die-nacht-von-stammheim-3510308.html
              http://www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/die-nacht-von-stammheim-was-wussten-die-geheimdienste-a-504631.html
              http://www.hans-litten-archiv.de/web/images/11-3%20Stamheim.pdf
              http://www.anstageslicht.de/fileadmin/user_upload/ROSP200703700520078.PDF

              Jan-Carl Raspe had een transistorradio en kon ongetwijfeld de afloop van de kaping van de Lufthansa boeiing 737 in Mogadischu volgen, waar rond 0.10 h de gijzelaars bevrijd waren. Via het communicatiesysteem dat ze gefabriceerd hadden met binnengesmokkelde onderdelen en gebruikmakend van de bedrading van de radiodistributie in de cellen, hielden ze elkaar op de hoogte en hebben ze waarschijnlijk samen besloten om zelfmoord te plegen. Het bleek dat zowel Baader als Raspe in het bezit waren van een vuurwapen. (*) De kennis om het primitieve communicatiesysteem te maken haalden ze uit boeken die ze tot hun beschikking  hadden.

              (*) De advocaat Arndt Müller uit het advocatenkantoor van Klaus Croissant zou de advocaat geweest zijn die de door Volker Speitel geprepareerde mappen, binnen smokkelde.
              http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-40693633.html
              http://www.welt.de/kultur/history/article108567166/Anwaelte-die-Sprengstoff-zu-Terroristen-trugen.html
              https://de.wikipedia.org/wiki/Volker_Speitel 


              Baader en Raspe schoten zich een kogel  door het hoofd, Ensslin verhing zich. Ze werden ´s morgens rond acht uur , toen het ontbijt werd rondgebracht, gevonden.
              Raspe leefde nog toen hij werd gevonden, maar overleed in het ziekenhuis.
              Irmgard Möller werd met steekwonden in de borststreek naar het ziekenhuis gebracht en overleefde haar zelfmoordpoging. Ze ontkende de zelfmoordpoging.
              www.rote-hilfe.de/static/publikationen/die-rote-hilfe-zeitung/1997/4/interview-mit-irmgard-moeller.html
              http://www.stern.de/politik/deutschland/ehemaliger-raf-helfer-der-anklaeger-und-sein-informant-3356358.html
              http://www.christiebooks.com/ChristieBooksWP/2014/03/the-stammheim-deaths-18-october-1977-cienfuegos-press-anarchist-review-no-4-1978/

              http://www.socialhistoryportal.org/sites/default/files/raf/0019771018_16_0.pdf



              - Op 27 oktober 1977 vond de teraardebestelling van Andreas BaaderGudrun Ensslin en Jan-Carl Raspe plaats op het Dornhalderfriedhof in Stuttgart.

              https://www.youtube.com/watch?v=gXYjvM9WcT4



















              Ze liggen begraven in een gemeenschappelijk graf. 


              Op 12 november 1977 pleegt Ingrid Schubert zelfmoord door ophanging.



              ·       Samenzweringstheorie

              De advocaten Otto Schily en Hans Christian Stöbele spraken in de jaren ’70 van moord.
              Imgard Möller, die de Todesnacht overleefde  sprak van moord en bestreed de stelling van collectieve zelfmoord.
              https://linksunten.indymedia.org/de/node/50450

              Protestbetoging n.a.v. de Todesnacht

              Susanne Albrecht, die in juli 1977 deelnam aan de mislukte ontvoering van Jürgen Ponto, die op moord uitdraaide, verklaarde na haar aanhouding dat het om een geplande zelfmoord (*) ging die met politieke bedoelingen als moord zou bestempeld worden.
              (*) Ingewijden hadden het over “Suicide Action” 
              De verschillende experten die de zaak hebben onderzocht hadden geen eensluidende conclusie maar algemeen wordt aangenomen dat het een collectieve zelfmoord was.

              Een tweede punt van discussie handelt over de vraag of de autoriteiten de gevangenen afluisterden en dus op de hoogte waren van hun collectief zelfmoordplan m.a.w. dat ze de gevangenen lieten begaan om er van af te zijn.
              Hans Christian Ströbele is aanhanger van die thesis en ook Stefan Aust heeft vermoedens in die richting.
              http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-52909294.html

              http://www.tagesspiegel.de/politik/geschichte/die-nacht-von-stammheim/1067282.html
              http://www.spiegel.de/politik/deutschland/raf-selbstmorde-ex-bka-chef-fordert-untersuchungsausschuss-zu-abhoerverdacht-a-505224.html
              http://www.spiegel.de/panorama/zeitgeschichte/die-nacht-von-stammheim-was-wussten-die-geheimdienste-a-504631.html
              http://www.spiegel.de/politik/deutschland/raf-selbstmorde-ex-bka-chef-fordert-untersuchungsausschuss-zu-abhoerverdacht-a-505224.html


              Noot

              Na het lezen van het verslag van het Stammheim-proces , bij zowel Stefan Aust  als Jutta Ditfurth, denk ik dat een dergelijk gevoerd proces vandaag de dag zich te pletter loopt op een muur van procedurefouten. 
              - Buback, Procureur Generaal, zegt in 1975 bij  een interview met de Stern dat iemand als Baader geen recht heeft op een fair proces.
              - Gesprekken tussen beklaagden en hun verdedigers werden afgeluisterd.
              - De advocaten van Andreas Baader worden kort voor aanvang van het proces uitgesloten, waardoor het een opvolger bijna geen tijd laat om het dossier in te studeren.


              Documentaire : RAF
              1. www.youtube.com/watch?v=538i2oPm-NY&feature=related
              2. www.youtube.com/watch?v=L1piZP9Rd30&feature=related
              3. www.youtube.com/watch?v=tcIoABmpREI&feature=related

              Documentaire : Deutschland und die RAF
              1. www.youtube.com/watch?v=z2vN8MqJoYE&feature=related
              2. www.youtube.com/watch?v=u3yEgK-VXxk&feature=related
              3. www.youtube.com/watch?v=sf2UpfBk5KQ&feature=related
              4. www.youtube.com/watch?v=xP5ahey7E-A&feature=related


              Documentaire : Rudi Dutschke
              1.  www.youtube.com/watch?v=y2UK1ZWpe2E&feature=related
              2.  www.youtube.com/watch?v=sjckhRQ1CQs&feature=related
              3.  www.youtube.com/watch?v=Q5yI1jdooZg&feature=related
              4.  www.youtube.com/watch?v=dmfjRVUVbIY&feature=related
              5.  www.youtube.com/watch?v=HvCvwTntSeg&feature=related
              6.  www.youtube.com/watch?v=MU_uIAvmD1A&feature=related


              Bronnen :
              Der Baader Meinhof Komplex - Stefan Aust (ISBN3426800101 ) 
              Het Baader Meinhof complex - Stefan Aust (ISBN 9789048801633)

              Ulrike Meinhof  de biografie - Jutta Ditfurth (ISBN 9789059775060)
              www.de.wikipedia.org/wiki/RAF
              www.de.wikipedia.org/wiki/Mitglieder_der_Rote_Armee_Fraktion
              www.de.wikipedia.org/wiki/Zeittafel_Rote_Armee_Fraktion
              www.de.wikipedia.org/wiki/Opfer_der_Rote_Armee_Fraktion
              www.tripatlas.com/Members_of_the_Red_Army_Faction
              www.verfassungsschutz-bw.de/index.php?option=com_content&view=article&id=121&Itemid=143
              www.rafinfo.de/
              www.nadir.org/nadir/archiv/WebEntry/tree-de.html
              www.russianche.narod.ru/raf/name.htm
              www.nadir.org/nadir/archiv/PolitischeStroemungen/Stadtguerilla+RAF/RAF/brd+raf/000.html
              www.baader-meinhof.com/
              www.extremismus.com/texte/raf2.htm
              www.bewegung.in/
              www.im.nrw.de/sch/381.htm
              www.sozialismus.net//content/view/948/62/
              www.raf.almanet.dk/foto_album.html
              www.spiegel.de/spiegel/print/d-25718126.html
              www.bka.de/fahndung/personen/meistgesuchte/raf/index.html
              http://www.raf.almanet.dk/
              www.spiegel.de/thema/index-m.html
              ww.fembio.org/biographie.php/frau/biographie/ulrike-meinhof/
              www.burks.de/forum/phpBB2/viewtopic.php?p=10439
              www.labourhistory.net/raf/documents/0019710000.pdf
              www.geschichtsverein-koengen.de/Terrorismus.htm
              www.taz.de/1/leben/alltag/artikel/1/im-toten-trakt/
              www.spiegel.de/panorama/0,1518,697556,00.html

              http://www.raf-geschichte-der-rote-armee-fraktion.de/Chronologie-der-Rote-Armee-Fraktion.asp

              Geen opmerkingen:

              Een reactie posten