Blog uit Duffel

25 februari 2016

Die Baader Meinhof Gruppe (deel 5: de protagonisten van de eerste generatie)


De Baader Meinhof generatie


die Baader Meinhof Gruppe - Index -
http://dirkdrubbel.blogspot.com/2011/05/die-baader-meinhof-gruppe-index.html



Brigitte Asdonk ( 1947 -       )



Brigitte Asdonk studeerde Sociologie aan de FU Berlin.
Ze was actief binnen de de APO en de SDS  door uiteenzettingen en demonstraties tegen de Vietnam oorlog en de Notstandgesetze.
Ze behoorde tot de invloedssfeer rond Horst Mahler.

Asdonk is in 1970 deelachtig aan de bevrijding van Andreas Baader door het vinden van wapens en als bestuurster van de tweede vluchtauto.
Ze nam in 1970 deel aan het Al Fatah opleidingskamp in Jordanië.
Ze hield zich vooral bezig met het huren van woningen onder een valse naam en nam ook deel aan een bankoverval tijdens de "Dreierschlag" op 29-09-1970.

Ze werd op 8-10-1970 samen met 4 kompanen in Berlijn aangehouden nadat een anonieme beller (Hans-Jürgen Bäcker ?) het onderduikadres in de Knesebeckstraße 89 aan de politie had meegedeeld.
Brigitte Asdonk werd tot 12 jaar veroordeeld wegens lidmaatschap bij een terroristische organisatie. Ze werd op  7-5-1982 vrijgelaten.


Ze leeft sindsdien in Berlijn en is actief binnen de "Autonomen Szene" een radicaal linkse groepering die aanleunt bij de anti-globalisten. Ze geeft lezingen over de RAF en heeft de beweging nog steeds niet afgezworen.
Ze neemt deel aan initiatieven tegen racisme. 

Gewezen RAF-leden beweren dat ze niet aan de haar ten laste gelegde bankoverval heeft deelgenomen.





Ronald Augustin (1949 -     )



Ronald Augustin was een graficus en had de Nederlandse nationaliteit. 
Hij maakte in Amsterdam de "Provo" beweging (*) mee, zonder er echter aan deel te nemen.
(*) "Provo" stond voor geweldloze anarchisme dat zich uitte door het provoceren van de gevestigde autoriteiten, enigszins vergelijkbaar met de "Spaßguerilla" van Kommune 1

Hij trekt naar Berlijn waar hij in contact komt met de "Linkse Scene" en in 1971 sluit hij aan bij de RAF.
Hij is vooral actief in het vervalsen van officiële papieren en ook in het stelen van auto's.
Hij wordt op 24-07-1973 op de trein Utrecht-Hamburg bij de grenscontrole aangehouden nadat hij de douanier met een pistool heeft bedreigd.

Ronald Augustin wordt op 24-04-1975 bij zijn proces in Bückeburg (*)tot 7,5 jaar gevangenisstraf veroordeeld voor steun te hebben verleend aan een criminele organisatie en voor het bedreigen van een douanebeambte.
Hij krijgt bovendien een bijkomende straf van 6 maanden voor "Belediging van het Hof" wegens zijn weigering te getuigen tijdens het proces van Irmgard Möller.
(*) Het proces gold als generale repetitie voor het Stammheim proces.

Tijdens het proces wordt hij verdedigd door de Nederlandse advocaat Pieter Bakker Schut alsook door Klaus Croissant, Kurt Groenewold en Hans Christian Ströbele.

Ronald Augustin zit zijn straf uit in verschillende instellingen Keulen, Wittlich, Stammheim en Hannover waarvan hij de meeste tijd in eenzame opsluiting doorbrengt.
Hij neemt deel aan de derde hongerstaking, ondergaat dwangmatige voeding en wordt gedurende 4 dagen water ontzegt op verordening van Hans Schäfer, de Nedersaksische deelstaatminister van Justitie. De maatregel wordt opgeheven wanneer de andere gevangenen uit solidariteit ook water weigeren.
  
Ronald Augustin zegt, tijdens een interview in 2002 voor het TV programma "Andere Tijden", dat hij een uitstekende relatie had met Andreas Baader en Gudrun Ensslin maar vermeldt opvallend Ulrike Meinhof niet alhoewel er naar zijn verhouding gevraagd werd met Baader , Ensslin en Meinhof.  

Hij blijft, samen met zijn toenmalige advocaat Pieter Bakker Schut,  overtuigd dat Andreas Baader, Gudrun Ensslin en Jan Carl Raspe geen zelfmoord hebben gepleegd. 






Andreas Baader ( 1943 - 1977)


Andreas Baader ,wiens vader de historicus  dr.Berndt Phillipp Baader sinds 1945 vermist was, werd opgevoed door zijn moeder grootmoeder en tante.
Hij blijkt heel intelligent maar aartslui te zijn en wordt in zijn jeugdjaren meermaals van school gestuurd.
In 1961 volgt hij gedurende één jaar een opleiding voor toegepaste kunst in München er raakt in 1962 betrokken bij de "Schwabinger Krawalle" 



- De "Schwabinger Krawalle" (*) zijn onlusten die gedurende enkele dagen plaatshebben in het stadsdeel Schwabing van de stad München.
De onlusten braken uit toen jonge straatmuzikanten, op 21 juni 1962, enkele bewoners stoorden met hun muziek 's avonds laat na 22.30 h. De bewoners deden beroep op de politie om het concert stil te leggen, waarop onlusten uitbraken. In de volgende dagen daagden uit gans de BRD  duizenden jongeren op die slag leverden met de politie. De onlusten eindigden toen het weer omsloeg.
(*) De onlusten zouden een schokeffect hebben gehad op de jonge Baader en mogelijk aan de grondslag liggen van zijn afkeer voor gezag. Volgens zijn moeder zei hij:  " Weißt du Mutter, in einem Staat, wo die Polizei mit Gummiknüppeln gegen singende junge Leute vorgeht, da ist etwas nicht in Ordnung "  
http://jetzt.sueddeutsche.de/texte/anzeigen/386547/Die-Weltstadt-mit-Schmerz
http://www.tz.de/muenchen/stadt/jahren-schwabinger-krawalle-tz-2360890.html


- In 1963 trekt Andreas Baader naar Berlijn (*) . Hij geeft vzich uit voor journalist en doet modellenwerk voor een Homo-blad.
(*) In die tijd trekken veel jongeren naar Berlijn waar er geen dienstplicht is. Bovendien was West-Berlijn een bruisende stad waar het leven wegens de toen geldende belastingverlichting, goedkoop was. 








Ellinor Michel


Andreas Baader en Ellinor Michel en zoon












Hij trekt in bij een kunstenaars echtpaar en verwekt een dochter bij de vrouw Ellinor Michel. Ze voedt het kind, dat in 1965 geboren wordt, samen met haar man Manfred Henkel op.
http://www.tagesspiegel.de/wirtschaft/unternehmen/ellinor-michel/839770.html

Hij kwam meermaals met het gerecht in aanraking voor rijden met een vals rijbewijs.
Hij wordt omschreven als arrogant, intelligent,impulsief, wilskrachtig,  provocatief, gewelddadig en met een symptomatische afkeer van autoriteit .

In 1967 sluit hij aan bij de Kommune 1 die het voortouw neemt bij het studentenprotest naar aanleiding van de dood van Benno Ohnesorg.


Andreas Baader in 1968 ,tijdens een betoging door studenten in Berlijn
Hij slaagt er niet in een vooraanstaande rol te spelen bok de Kommune 1 en zoekt zijn toevlucht bij de SDS waar hij Gudrun Ensslin leert kennen met wie hij een verhouding heeft.
Hij valt op door zijn politiek gezwets en zijn radicale ideeën. 

Hij sticht, samen met Gudrun Ensslin, Thorwald Proll en Horst Söhnlein brand bij Schneider en Kaufhof.
Ze worden op 31-10-1968 voor de brandstichting tot 3 jaar gevangenisstraf veroordeeld.
In afwachting dat het verzoek tot revisie ontvankelijk wordt verklaard blijven ze in vrijheid . Wanneer revisie geweigerd wordt duikt hij met Gudrun Ensslin en Astrid Pröll onder in Parijs en Italië.

Terug in de BRD wordt hij op 4-04-1970 tijdens een verkeerscontrole in Berlijn aangehouden.

Na zijn gewelddadige bevrijding op 14 -05-1970 sticht hij samen met Ensslin, Mahler, Raspe, Meins en Meinhof de RAF , waarvan hij de absolute leider (*) is.
(*) Volgens Peter Homann is zijn leiderschap niet gesteund op politieke kennis maar op pathos en hoogdravende redevoeringen die indruk maken op weifelende jongeren.



De RAF, in de volksmond de “Baader Meinhof Gruppe” genoemd pleegt verschillende bankovervallen ( “Dreierschlag in 1970) en verschillende aanslagen tijdens de “ Maioffensive” in 1972 waarbij verschillende doden vallen.


Hij wordt op 1 - 06- 1972  samen met Jan Carl Raspe en Holger Meins in Frankfurt am Main aangehouden.









Tijdens het Stammheimproces wordt hij op 28-04-1977  tot levenslang veroordeeld.



 Op 18 oktober 1977 plegen Andreas BaaderGudrun Ensslin en Jan Carl Raspe in hun cel zelfmoord.








Hij werd samen mer Ensslin en Raspe begraven op het Dornhaldenfriedhof in Stuttgart.






Hans-Jürgen Bäcker (1939 -    )



Hans-Jürgen Bäcker werd geïntroduceerd bij de bende door Horst Mahler, die hij kende van bij de Republikanischer Club,  nog vóór de bevrijding van Andreas Baader op 14 mei 1970.

Zijn schuilnaam is "Harp" en hij neemt deel aan het Al Fatah kamp.

Hij wordt verdacht het adres, waar op 9 oktober 1970 een vergadering werd gepland, te hebben doorgegeven aan de politie wat de aanleiding was tot de aanhouding van 5 leden van de groep waaronder Horst Mahler.
Kort hierna verlaat hij de groep. Hij werd tweemaal door RAF-leden beschoten maar kon telkens ontkomen.

- Hij wordt op 2-02-1971 aangehouden maar op zijn proces in 1974 vrijgesproken van de beschuldiging te hebben meegewerkt aan de bevrijding van Andreas Baader

http://www.rafinfo.de/bio/a-f/baecker.php http://www.baader-meinhof.com/tag/hans-jurgen-backer/ 






Ingeborg Barz ( 1948 -     )



Ingeborg Barz werkte als secretaresse in Berlijn en was in 1971 medestichter van de "Schwarze Hilfe".

*** "Schwarze Hilfe" was een afsplitsing van de "Rote Hilfe" en zich in haar ondersteuning  niet beperkte tot de politieke gevangenen maar ondersteuning bood aan alle gevangen

In de herfst van 1971 wordt ze met haar vriend Wolfgang Grundmann door Gudrun Ennslin gerekruteerd en sluit ze aan bij de RAF.

Ze zou deelgenomen hebben aan een bankoverval (*) in februari 1972
(*) Een bron heeft het over een Hypo Bank o 21-02-1972 in Kaiserlautern. Een andere bron heeft het over een bank in Berlijn in februari 1972. Op 21-02-1972 werd ook in Ludwigshafen door de RAF een Hypo Bank overvallen.

Op 21-02-1972 belt ze naar haar moeder en zei dat ze uit de RAF wou stappen.

Sindsdien werd Ingeborg Barz niet meer levend (*) teruggezien.
(*) Gerhard Müller verklaarde op het Stammheim proces dat Andreas Baader , uit vrees dat ze een en ander zou verraden, haar in maart 1972 heeft vermoord. Müller, Meins en Raspe zouden hieraan hebben meegewerkt. Op de plaats waar ze volgens Müller begraven werd, gelegen in een bos op de linker oever van de Rijn te Zuiden van Gernsheim, werd niets gevonden.   

.


In 1973 werd in Höhenkirchener woud te Zuiden van München een geraamte van een vrouw ontdekt. De schedel zou kunnen worden ingepast in een foto van Ingeborg Barz, maar een schotwonde werd niet vastgesteld.


- In 1974 werden in een hotel in Belfast haar vingerafdrukken op een doosje anticonceptie -pillen gevonden. Van wanneer die vingerafdrukken dateren kon niet achterhaald worden.
  
Inga Hochstein een voormalig RAF lid beweerde dat ze Ingeborg Barz in 1975 in Hamburg had ontmoet en dat die toen reeds ernstig ziek was en vermoedelijk hetzelfde jaar was overleden.

 - Bommi Baumann verklaarde in een interview dat Andreas Baader haar heeft vermoord.

- Volgens Butz Peters, zoals Stefan Aust een autoriteit wat betreft de RAF, leeft Ingeborg Barz met medeweten en goedkeuring van het BKA onder een nieuwe identiteit in Irak.
http://de.wikipedia.org/wiki/Butz_Peters

http://de.wikipedia.org/wiki/Ingeborg_Barz
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-53135553.html
http://www.baader-meinhof.com/tag/ingeborg-barz/
http://www.rafinfo.de/faq/geschichte/ingeborg_barz_hingerichtet.397.php
http://pd-fundamt.blogspot.be/2011/11/ingeborg-barz.html
http://www.gettyimages.be/detail/nieuwsfoto's/ingeborg-barz-zwischen1972-1975-terroristin-d-mitglied-nieuwsfotos/541020789?Language=nl



Michael Baumann ( 1948 -     )

















Michael "Bommi" Bauman was een opgeleide betonwerker.
In de jaren '60 sluit hij aan bij de Wielandkommune en komt hij in contact met Kommune 1 en de studentenbeweging.
- De aanvaringen met de politie en vooral de dood van Benno Ohnesorg liggen aan de basis van zijn radicalisering..
Gaandeweg beschouwt hij het toebrengen van schade een middel voor het voeren van een politieke strijd.

- Na een brandstichting bij een Britse luchtvaartmaatschappij, die deserteurs uit de Bundeswehr had overgevlogen uit West-Berlijn naar de BRD, bracht hij enige maanden, van februari 1970 tot de zomer 1971, door in de gevangenis.

- Hij sluit zich met zijn vriend Georg von Rauch aan bij de "Haschrebellen" .
Hij stond naast Georg von Rauch toen die op 4-12-1971 door de politie wordt doodgeschoten.

- In januari 1972 is hij één van de oprichters van de Bewegung Juni.2 


Bloody Sunday
- Als reactie op Bloody sunday (30-01-1972), da dag waarop Britse militairen 13 vreedzame Ierse betogers neerschieten voert de Bewegung Juni.2 op 2-02-1972 een bomaanslag uit op een Britse Yachtclub in Berlin-Gatow waarbij de conciërge Erwin Beelitz het leven laat in een poging de bom, die door Baumann was vervaardigd, te ontmijnen. 




- De dood van zijn vriend von Rauch  en van Beelitz doen hem besluiten afstand te nemen van de stadsguerrilla. 

-Hij wordt als mededader door de politie gezocht en gaat op de vlucht die hem breng in Syrië, Iran, Afghanistan en Indië. 
Ondergedoken geeft hij interview aan "der Spiegel" , dat op 11-02-1974 verschijnt onder de titel " Freunde schmeißst die Knarre weg" , waarin hij aangeeft dat geweld een vergissing was en hierbij zijn voormalige medestrijders oproept het geweld af te zweren.
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41784109.html


- In 1975 laat hij bij Trikont- Verlag een boek verschijnen met de titel " Wie alles anfing" (*) waarin hij schets hoe hij zich ontwikkelde tot Stadtguerrillero.
(*) Het boek werd aanvankelijk verboden omdat het zou oproepen tot geweld maar kon onder internationale druk na een tijd toch vrij verkocht worden.
http://haschrebellen.de/bommi-anfang












In 1981 werd Baumann in Londen aangehouden en tot 5 jaar gevangenisstraf veroordeeld.

- Bij het ontsluiten van de documenten van de Stasi werd bekend dat Baumann tijdens een doorreis op 9-11- 1973 in de DDR, wegens valse papieren, door de grenspolitie was aangehouden en door de Stasi langdurig was ondervraagd en daarbij een grote hoeveelheid informatie over zowel personen (*) als acties had vrijgegeven.
(*) zo had hij Andreas Baader omschreven als  "Schaumschläger mit brutalem Verhalten gegenüber Gruppenmitgliedern“ en "Spinner mit völlig infantilem Verhalten“ 

Michael Baumann












- In het boek " Rausch und Terror" dat in 2008 verscheen en als een verslag van zijn politieke belevenissen geldt, bekent hij dat hij van 1967 tot 1993 verslaafd was aan verdovende middelen.

http://www.badische-zeitung.de/literatur-1/du-schmeisst-dein-leben-weg-weil-es-dir-egal-ist--15066763.html






Tijdens zijn getuigenis in juni 2011 op het proces van Verena Becker geeft hij toe weer drugs te nemen met als argument "Wegen meiner geringen Lebenserwartung habe ich mir gesagt, jetzt kommt es auch nicht mehr drauf an. Irgend'n Hobby hat schließlich jeder"

Michael Baumann vertelde ook dat zijn bijnaam "Bommi" niet geassocieerd is met "Bombe" maar stamt uit zijn studententijd in 1960 en verwijst naar "Bommerlunder" een Schnaps-merk 


Hij overleed op 18-07-2016 in zijn woning in Berlin Friedrichshain






Monika Berberich (1942 -     )



Monika Berberich was werkzaam op het advocatenkantoor van Horst Mahler.
Ze was  bij de eerste leden van de groep rond Andreas Baader en nam in 1970 deel aan het Al Fatah opleidingskamp.
Ze was op 14 mei 1970 actief betrokken bij de bevrijding van Andreas Baader en nam deel aan bankovervallen.

Ze wordt op  8 oktober 1970 in Berlijn, samen met Mahler, Goergens, Schubert en Asdonk aangehouden en tot 12 jaar veroordeeld wegens lidmaatschap van een terroristische organisatie en betrokkenheid bij de bevrijding van Andreas Baader.

In 1976 ontsnapt ze uit de vrouwengevangenis en wordt na twee weken opnieuw gevat en aansluitend veroordeeld voor extra 4 jaar.

Ze werd in maart 1988 vrijgelaten en heeft zich niet van de RAF gedistantieerd.


Tijdens een interview voor de BBC in 1995, noemde ze de voormalige BRD een fascistische staat.
Ze woont in Frankfurt en werkt als columniste voor ultralinkse bladen. 












Gudrun Ensslin (1940 - 1977)



Gudrun Ensslin studeerde Germanistik aan de FU Berlin.

(*) Gudrun Ensslin was evenals Ulrike Meinhof en Horst Mahler een elitestudente die een studiebeurs kreeg van de "Studienstiftung des deutschen Volkes", een stichting die de meest begaafden ondersteunde. Uit de verslagen van die periode blijkt dat ze een uitgesproken rechtvaardigheidsgevoel hadden en niets deed vermoeden dat ze later terroristen zouden worden.
Gudrun Ensslin maakte zich in die tijd  bezorgd over de atoombewapening. 

http://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2016-09/raf-terroristen-studium-radikalisierung


Ze was moeder van een zoon met haar toenmalige vriend Bernward Vesper. Bij betogingen is ze te zien met echtgenoot en kinderwagen. Na haar veroordeling in 1968 werd het kind aan de vader toegewezen en later werd het in een pleeggezin opgevoed.
http://de.wikipedia.org/wiki/Bernward_Vesper

Na de dood van Benno Ohnesorg op 2 juni 1967 werd ze actief in de APO.Ze leert Andreas Baader kennen in de zomer van 1967 en wordt zijn vriendin.
Ze wordt na de brandstichting op 2-04-1968 bij de Kaufhaüser 
Schneider en Kaufhof veroordeeld tot 3 jaar gevangenis. 
In afwachting van het beroep komt ze voorwaardelijk vrij, maar als het beroep wordt afgewezen duikt ze onder in Italië, samen met Andreas Baader en Astrid Proll.
Later zal ze verklaren dat ze niet onverschillig wilde blijven bij de volkerenmoord in Vietnam:
(...) Ich werde mich niemals damit abfinden, dass man nichts tut. Ich weiß, warum sie sagen: ´´man kann nichts tun´´ , weil sie nichts tun wollen. Aber ich will etwas getan haben dagegen. Wir haben gelernt, dass Reden ohne Handeln Unrecht ist. (...)

Gudrun Ensslin neemt op 14-05-1970 deel aan de bevrijding van Andreas Baader .
Ze neemt met een twintigtal leden deel aan het Al Fatah kamp in Jordanië.
Bij de terugkeer naar de Duitsland is  ze tweede in bevel bij de RAF en neemt aan verscheidene aanslagen deel.

Peter Homann noemt haar de sterkste figuur binnen de RAF, uiterst fanatiek, koud en brutaal. 


Ensslin na haar aanhouding
Op 7-06-1972 wordt ze in een Hamburgse boutique aangehouden, wanneer de verkoopster bemerkt dat ze een wapen bij zich draagt.
Ze verblijft de laatste jaren in Stammheim, waar ze een communicatiesysteem in code ontwerpt.
Tijdens het proces aldaar wordt ze op 28-04-1977  tot levenslang veroordeeld.



Tijdens de Todesnacht op 18 oktober 1977 pleegt ze zelfmoord door ophanging.
Ze wordt begraven in een gemeenschappelijk graf met Andreas Baader en Jan-Carl Raspe.











Irene Goergens (1951 -     )


Irene Goergens groeit op in een kindertehuis waar ze Ulrike Meinhof  leert kennen tijdens het draaien van de film "Bambule".

- Ze sluit zich in 1970 aan bij de RAF.
Ze is betrokken bij de bevrijding van Andreas Baader  en neemt in juli 1970 deel aan het Al Fatah opleidingskamp in Jordanië.
Tijdens de "Dreierschlag" op 29 september 1970 neemt ze deel aan een bankoverval in Berlijn.
Irene Goergens werd op 8-10-1970 samen met 4 kompanen in Berlijn aangehouden nadat een anonieme beller
(Hans-Jürgen Bäcker ?) het onderduikadres in de Knesebeckstraße 89 aan de politie had meegedeeld.
Ze wordt tot 6 jaar gevangenisstraf veroordeeld voor haar aandeel in de bevrijding van Andreas Baader.


Ze komt vrij op 13-5-1977 en is daarna niet meer met de RAF in contact geweest.





Manfred Grashof (1946 -     )



Manfred Grashof  deserteert in 1969 uit de Bundeswehr. Na te zijn aangehouden word hij naar West-Duitsland overgebracht.
Korte tijd daarna keert hij terug naar West-Berlijn en trekt in bij de Kommune 2.
Na de bevrijding van Andreas Baader sluit hij zich, samen met zijn vriendin Petra Schelm, aan bij de RAF.
Hij behoorde tot de kern van de RAF.
Hij neemt deel aan het Al Fatah kamp in Jordanië.
Hij houdt zich vooral bezig met de logistiek van de groep en neemt bij de "Dreierschlag" op 29-09-1970 deel aan de overval op de Sparkasse in Berlijn. Hij is bovendien een uitstekend vervalser van paspoorten. 

Wanneer men hem op 3-03-1972 aan zijn werkplaats, waar hij de valse papieren vervaardigt, wil aanhouden schiet hij de leider van de opsporingsbrigade Hans Eckhardt neer en wordt zelf gewond. Door toedoen van de onderzoeksrechter Wolfgang Buddenberg wordt hij redelijk vroeg van het ziekenhuis naar de gevangenis overgebracht waar hij minder goed kan verzorgd worden wat hij als foltering ervaart.
Op 15 -05-1972  plaatst het Kommando Manfred Grashof  een autobom in de wagen van de onderzoeksrechter, waarbij zijn vrouw ernstig gewond raakt.
Grashof wordt door 15 advocaten verdedigd waardoor het "Klein Baader Meinhof Prozeß" in Kaiserslautern, zoveel vertraging oploopt dat hij eerst in 1977 tot levenslang wordt veroordeeld.
In 1984 huwt hij in de gevangenis met Dorothea Ridder, arts en medestichter van de Kommune 1.
http://blogs.taz.de/hausmeisterblog/2008/04/29/dorothea-ridder/
http://de.wikipedia.org/wiki/Dorothea_Ridder

Midden 1980 verklaart hij dat hij zich afkeert van de RAF maar betoont geen openlijk spijt tegenover de familie van de overleden Hans Eckhardt
Er wordt hem in 1988, door de toenmalige Minister-president van Rheinland-Pfalz, Bernhard Vogel, gratie verleend. 
Daarna was hij verbonden aan het Grips theater in Berlijn. 



Wolfgang Grundmann (1948 -     )




Wolfgang Grundmann wordt in de herfst van 1970, bij de terugkeer van de groep uit het Al Fatah kamp in Jordanië, lid van de RAF.
Zijn vriendin Ingeborg Barz wordt in 1971 eveneens lid.

Op 2-03-1972 wil de politie hem en Manfred Grashof aanhouden als ze in Hamburg een huis binnengaan waar een werkplaats voor vervalsingswerk is ingericht.
Er ontstaat een vuurgevecht en zijn kompaan Manfred Grashof schiet de chef van de opsporingsbrigade Hans Eckhardt neer.

Wolfgang Grundmann droeg wel een wapen maar had zijn wapen niet getrokken. Hij werd enkel veroordeeld (*) voor lidmaatschap van een criminele organisatie en werd in 1976 vrijgelaten omdat hij zwaar ziek was.
(*) Wolfgang Grundmann liet zich, tijdens het twee jaar durende proces, bijstaan door 15 advocaten.
Dit lag aan de basis van een wetswijziging in 1977 die bepaalde dat het aantal verdedigers beperkt werd tot drie.   

Hij leeft nu onder een andere naam.

https://de.wikipedia.org/wiki/Wolfgang_Grundmann
http://www.ndr.de/kultur/geschichte/chronologie/Als-der-RAF-Terror-nach-Hamburg-kam-,rafhamburg101.html





Eric Grusdat (1936 -     )

 Eric Grusdat was een handelaar in occasie wagens en de werkgever van Karl-Heinz Ruhland.
Hij kende Hans-Jürgen Bäcker van de Republikanischer Club.

Na de terugkeer van de groep uit het Al Fatah kamp sluit hij samen met Ruhland bij de bende aan en heeft als taak de groep van voldoende wagens te voorzien.In het jaar 1970 worden meerdere wagens in zijn garage omgekat.

- Hij neemt op 29 september 1970 deel aan de "Dreierschlag"  in Berlijn

- Hij ontwerpt een mini helikopter om Horst Mahler te bevrijden na diens aanhouding op 9-10-1970, een plan dat wordt afgeblazen.

- Hij wordt op 4 december 1970 aangehouden en tot 4 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Er wordt hem een criminele en niet een politieke motivatie toegedicht.
 - Nadat hij in 1973 vrijkomt heeft hij geen contact meer met de RAF

http://de.wikipedia.org/wiki/Eric_Grusdat
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-43019974.html




Siegfried Hausner (1952 - 1975)


Siegfried Hausner was lid van de SPK in Heidelberg.
In het SPK-proces, waar verschillende leden voor een schietincident bij een politiecontrole terecht staan,  wordt hij op 19-12-1972 tot 2 jaar jeugdgevangenis veroordeeld.

Na zijn vrijlating in 1974 sluit hij met veel collega's uit de SPK bij de RAF aan.
Op 24-04-1975 neemt hij met het Kommando Holger Meins deel aan de gijzelingsactie in de Ambassade in Stockholm.

Wanneer een springlading onverwacht ontploft wordt hij zwaar verbrand.
Na 2 dagen verzorging in een Zweeds hospitaal wordt hij ondanks zijn zware brandwonden (*) naar Duitsland overgevlogen.
(*) Drie artsen gaven toelating voor transport maar één arts bestempelde als een doodsvonnis. 

In Duitsland werd hij verzorgd in de ziekenboeg van de Stammheim gevangenis dat niet was uitgerust voor zware brandwonden.
Siegfried Hausner had geen enkele kans en overleed op 5-05-1975 aan een longoedeem. 


https://de.wikipedia.org/wiki/Siegfried_Hausner
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41521128.html


Katharine Hammerschmidt (1947 - 1975)




Katharina Hammerschmidt studeerde pedagogie en trad als vriendin van Gudrun Ensslin in 1970 toe tot de RAF.
Ze werd ingezet als koerier en het zoeken naar onderduikadressen.
Wanneer ze kort daarna haar signalement tot aanhouding verspreid wordt neemt ze de wijk naar Frankrijk.

Op aanraden van haar advocaat Otto Schily, die denkt dat ze na verhoor zal vrijgelaten worden, keert ze terug en meldt zich op 29-07-1972 bij de politie en wordt aangehouden.


Reeds dan klaagt ze over haar gezondheid. Ze ontwikkelt een kankergezwel dat echter niet behandeld wordt ondanks dat in augustus 1973 op een Röntgenfoto een tumor duidelijk merkbaar was.
Haar klachten werden toegeschreven aan een in juni 1973 beëindigde hongerstaking.
Toen uiteindelijk een arts van buiten de gevangenis werd toegelaten verklaarde hij dat indien vroeger was ingegrepen (*) de tumor kon zijn verwijderd.
Ze wordt in januari 1974 voortijdig vrijgelaten
Na een lijdensweg overleed ze op 29-06-1975.
(*) Het Landgericht (LG Berlin) in Berlijn oordeelt dat de leiding van de gevangenis medeschuldig is aan de dood van Hammerschmidt

In de Auflösungserklärung wordt Katharina Hammerschmidt ondanks haar bescheiden rol een "Opfer des bewaffneten Kampfes" genoemd.

Een bomaanslag tegen het JVA Weiterstadt op 27-03-1993 werd het Kommando Katharina Hammerschmidt genoemd.





Marianne Herzog ( 1939 -     )



Petra Schelm - Marianne Herzog
Marianne Herzog was journaliste die in de jaren '60 een belangrijke rol speelde in de vrouwenemancipatie in de Bondsrepubliek.
Ze was de vriendin van Jan-Carl Raspe en sloot in 1970 aan bij de RAF.
Haar woning werd in de beginjaren meermaals gebruikt als trefpunt voor de RAF-leden.




In het voorjaar van 1971 besluit ze uit de RAF te stappen tot ergernis van de radicale Gudrun Ensslin :"Sie zog anschließend unter der Fahne der RAF durch die Lande, um sich Geld und Quartier bei den Genossen zu beschaffen. Marianne ist eine Sau."

https://de.wikipedia.org/wiki/Marianne_Herzog




Dierk Hoff (1948 -     )


Dierk Hoff was een beeldhouwer en een technisch onderlegde metaalbewerker. Hij woonde in Frankfurt en had contacten met de Linkse scene
Eind 1971 werd hij door Holger Meins en Jan Carl Raspe gevraagd handgranaten en bommenhulzen na te maken als rekwisieten voor een film.
Op zijn vraag om welke film het ging antwoordde Holger Meins dat de film " Eine Art Revolutionsfiktion" als titel had.

Toen Dierk Hoff ervoer dat hij echte wapens (*) aan het vervaardigen was wou hij ophouden maar werd door Raspe en Meins met een wapen bedreigd. Uit vrees voor zijn leven heeft hij dan verder voor de RAF gewerkt en heeft voor zijn werk meerdere duizenden DM voor gekregen. Zijn bijnaam in de groep was "Pfirsich"
(*) Het is niet duidelijk aangetoond voor welke aanslagen bommen van zijn hand werden gebruikt.
Het is wel bewezen dat bij de bomaanslag op 11-05-1972 op de HQ van het V Corps van het Amerikaanse leger in Frankfurt een bom van zijn makelij werd gebruikt


Na de aanhouding van de kopstukken van de eerste generatie in 1972 heeft hij niet meer voor de RAF gewerkt. Hij is trouwens nooit lid geweest van de RAF

In 1975 werd hij na bekentenissen van RAF-leden ontmaskerd en aangehouden. Hij kwam echter na korte tijd weer vrij.
Dierk Hoff was kroongetuige op het Stammheim proces.

https://de.wikipedia.org/wiki/Dierk_Hoff
http://www.bpb.de/mediathek/190752/das-verfahren-gegen-dierk-hoff-bombenbauer-und-spaeterer-kronzeuge
http://www.zeit.de/1976/06/der-unfreiwillige-kronzeuge







Werner Hoppe (1949 -     )




Werner Hoppe tijdens de wedersamenstelling
van zijn aanhouding en de dood van Petra Schelm
Werner Hoppe, een voormalige drugsverslaafde, werkte als opnameleider bij een filmstudio toe hij in 1970 in contact kwam met de RAF. 
Hij hield zich bezig met ondersteunend werk en was bekend als "Autoknacker".

Hij nam deel aan minstens één bankoverval en een inbraak waarbij documenten werden ontvreemd.

Tijdens een razzia op 15-07-1971 in Hamburg, waarbij Petra Schelm de dood vindt , wordt hij aangehouden. 
Tijdens een omstreden proces wordt hij op 16-07-1972 tot 10 jaar gevangenisstraf veroordeeld op beschuldiging te hebben gevuurd op de politie bij zijn aanhouding. 

Werner Hoppe die zich in 1978 van de RAF distantieerde werd in 1979 , mede wegens gezondheidsproblemen, voortijdig vrijgelaten.    





Klaus Jünschke (1947 -     )


Klaus Junschke
Klaus Jünschke studeerde psychologie in Heidelberg en komt in 1970 in contact met de SPK dat op dat ogenblik onder vuur lag bij zowel de leiding van de Universiteit als het Ministerie van Cultuur.
Eind Juni 1971 sluit hij samen met verschillende andere SPK-leden aan bij de RAF.
Hij kreeg de schuilnaam "Spätlese" en werd ingezet om o.a. voedsel te stelen in de supermarkten (*) , woningen te zoeken en nummerplaten van auto’s te bezorgen.
(*) In hun jargon had men het over "Einkäufe" 




Op 22-12-1971 neemt hij deel aan de overval op de Bayerische Hypotheken- und Wechselbank in Kaiserslautern waarbij de politiebeambte Herbert Schoner de dood vindt.
Hij wordt samen met Irmgard Möller op 9-07-1972 in Offenbach aangehouden.
Op het "Kleine Baader Meinhof Prozeß" (*) in Kaiserslautern wordt hij in 1977 tot levenslang veroordeeld voor de moord op Herbert Schoner.
(*) Wanneer hij tijdens zijn betoog door de rechter wordt onderbroken springt hij over de balie en slaat de rechter neer terwijl hij uitroept : "für Ulrike, du Schwein"  

Tijdens zijn gevangenschap sluit hij studie door een schriftelijke cursus over Sociale wetenschappen met succes af.


In 1988 wordt hij vrijgelaten en was daarna actief als journalist in Sociale materies. 
Sinds 1997 zetelt hij in de adviescommissie voor de Strafuitvoeringsrechtbank van Köln-Ossendorf en zetelt hij voor de "Grünen" in de Stadsraad van Keulen.





Heinrich "Ali" Jansen ( 1948 -     )



Heinrich "Ali" Jansen vervoegt de Baader-Meinhof Gruppe in 1970 en neemt deel aan het opleidingskamp in Jordanië.
Hij neemt deel aan de "Dreierschlag"  op 29 september 1970

Op 20-12-1970 kan hij met Beate Sturm ontkomen wanneer ze met Karl Heinz Ruhland bij een voertuigcontrole in Oberhausen dreigen aangehouden te worden.

Wanneer hij met Ulrich Scholze op 23-12-1970 in Nürnberg dreigt te worden aangehouden trekt hij zijn wapen en begint wild in het rond te schieten evenwel zonder iemand te raken.

Hij wordt uiteindelijk overmeesterd en aangehouden.
Heinrich Jansen  wordt op 22-11-1973 door het LG Berlijn voor moordpoging veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf.

Karl Heinz Ruhland zal tijdens zijn bekentenissen over hem verklaren "Der war immer besoffen."

Tijdens een bijeenkomst met tijdsgenoten o.a. Monika Berberich, Ralf Reinders en Hans-Christian Ströbele  in het "Audimax" van de TU Berlijn op 8-05-1996, dag op dag 20 jaar na de dood van Ulrike Meinhof, zegt hij : "Man muß mit der Liquidation von Menschen skrupelvoller umgehen. Sie ist nur legitimiert, wenn sie den revolutionären Prozeß voranbringt." 

http://www.baader-meinhof.com/tag/ali-jansen/
http://www.zeit.de/1996/20/Vom_Mythos_der_RAF


Dieter Kunzelmann ( 1939 -   )



Dieter Kunzelmann

Dieter Kunzelmann was in München,begin de jaren '60,  lid van SPUR, een avantgardistische groep kunstenaars en van de 
" Situationistische Internationale " (SI) een links radicale groep kunstenaars en intellectuelen die druk uitoefenden op de politiek. 

- Toen hij naar Berlijn verhuisde was hij korte tijd lid van de SDS alhoewel hij geen student was.
Hij was medestichter van Kommune 1 , de Haschrebellen en de Tupamaros West-Berlin.

-Hij neemt in 
juli 1969 deel aan het Knast-camp in Erbach.

- Op 
5 oktober 1969 volgt hij, in een Al Fatah kamp in Jordanië, met een aantal kompanen een versnelde opleiding in het manipuleren van vuurwapens en het maken van tijdbommen.

- Hij werd reeds in het begin van de jaren '60 een fanatieke anti-semiet en is waarschijnlijk de drijvende kracht achter de bomaanslag op 
9-11-1969 tegen het Joodse Gemeenschapshuis in Berlijn. 

-Op 27-11-1969 verschijnt in Agit 883 een artikel " Brief aus Amman"  van de hand van Kunzelmann waarin hij oproept tot de strijd aan zijde van AL Fatah.
(...) Palestina [sic] ist für die BRD und Europa das, was für die Amis Vietnam ist. Die Linken haben das noch nicht begriffen. Warum? Der Judenknax. [...] Wenn wir endlich gelernt haben, die faschistische Ideologie ‚Zionismus‘ zu begreifen, werden wir nicht mehr zögern, unseren simplen Philosemitismus zu ersetzen durch eindeutige Solidarität mit AL FATAH, die im Nahen Osten den Kampf gegen das Dritte Reich von Gestern und Heute und seine Folgen aufgenommen hat

- Op 19-07- 1970 wordt hij aangehouden voor poging tot brandstichting in de villa van de hoofdredacteur van de Berliner Zeitung.
Na zijn vrijlating in 1975 volgt hij een opleiding tot drukker.


- In de periode 1983-1985 zetelt hij in het Berlijnse parlement voor de "Alternativen Liste" (AL) 










- Eind jaren '80 en begin jaren '90 laat hij zich opmerken door ordeverstoring en het werpen met eieren.
Hij wordt voor twee acties tegen de burgemeester van Berlijn, Eberhard Diepgen voor 11 maanden gevangenisstraf veroordeeld maar hij neemt de vlucht.

-  In 1998  bestrijdt hij in zijn biografie, betrokken te zijn geweest bij de bomaanslag op van 9-11-1969.

- Op 3-04-1998 ensceneert hij zijn zelfmoord door een annonce in de krant "Nicht nur über sein Leben, auch über seinen Tod hat er frei bestimmt, Dieter Kunzelmann, 1939 - 1998“ geschaltet"

In juli 1999 duikt hij weer op en zit zijn straf uit






Angela Luther (1948 -    )



 Angela Luther was samen met Inge Viett, Verena Becker, Ingeborg Barz en Wolfgang Grundmann lid van "Schwarze Hilfe"

In 1971 sluit ze met haar vriend Thomas Weisbecker aan bij de RAF.

Volgens de verklaringen van Gerhard Müller zou ze zich na de dood van haar vriend Thomas Weisbecker op 2-03-1972 zeer eenzaam hebben gevoeld en wou ze uit de RAF stappen.


Andreas Baader zou haar overtuigd hebben mee te werken met het plaatsen van bommen bij de aanslagen van 12-05-1972 op het hoofdkantoor van de politie in Augsburg en van 24-05-1972 op de Europese HQ van het 7e Amerikaanse leger in Heidelberg.

Volgens Gerhard Müller zou Andreas Baader hem hebben verzekerd dat Angela Luther niet zoals Ingeborg Barz was afgemaakt.
Er doen nog tal van speculaties de ronde. Zo zou Brigitte Mohnhaupt ooit hebben gezegd dat Angela Luther bij een accidentele bomexplosie (*) om het leven is gekomen.
(*) In juni 1972 heeft er een accidentele ontploffing  plaats in een appartement op de 7e etage van het Eden torengebouw in de Budapest Straße in Berlijn.  Het appartement dat  vervolgens uitbrandde werd als steunpunt door de RAF  gebruikt. De politie ontdekte er chemicaliën om bommen te maken. Tijdens de ontploffing zouden Angela Luther en Ilse Stachowiak  aanwezig geweest zijn. Van Angela Luther ontbreekt elk spoor, Ilse Stachowiak kon in ieder geval ontkomen en werd in 1974 nogmaals aangehouden. 

In 2007 berichtte het Weens dagblad "Der Standard" dat de onderzoekers ervan uitgaan dat ze ofwel is overleden ofwel onder een nieuwe identiteit leeft in Libanon of in Duitsland




Horst Mahler (1936 -     )



Horst Mahler was als student lid van de SDS.

(*) Horst Mahker  was evenals Gudrun Ensslin en Ulrike Meinhof  een elitestudente die een studiebeurs kreeg van de "Studienstiftung des deutschen Volkes", een stichting die de meest begaafden ondersteunde. Uit de verslagen van die periode blijkt dat ze een uitgesproken rechtvaardigheidsgevoel hadden en niets deed vermoeden dat ze later terroristen zouden worden.
Horst Mahler  ageerde  in die tijd tegen het KPD-verbod.

http://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2016-09/raf-terroristen-studium-radikalisierung

Hij was jurist van opleiding en startte in 1963 een advocatenkantoor, gespecialiseerd in middenstandsbedrijven.

In 1964 engageerde hij zich in de APO  en verdedigde de volgende jaren verschillende linkse aangeklaagde activisten o.a. Beate Klarsfeld en Rudi Dutschke

Hij is in 1966 betrokken bij de oprichting van de "Republikanischer Club" .


-Na een demonstratie op 11-04-1968 tegen het Springer concern wordt hij er in Bild van beschuldigd de aanstoker te zijn.

Op 4-11-1968 wordt de procedure ingeleid om hem te laten verschijnen voor de orde van advocaten en hem desgevallend te schorsen.
Bij die gelegenheid had er een demonstratie plaats die uitmondde in een gevecht met de politie en bekend staat als  " die Schlacht am Tegeler Weg"

- Op 1-5-1969 richt hij samen met Hans Christian Ströbele en Klaus Eschen het Sozialistisches Anwaltskollektiv op, een advocatenbureau dat zich toelegt op het verdedigen van studenten die met het gerecht in aanraking zijn gekomen.
http://de.wikipedia.org/wiki/Sozialistisches_Anwaltskollektiv

Hij was in 1969 één van de verdedigers van Baader en Ensslin na de brandstichting in de Kaufhäuser Schneider en Kaufhof

- Hij zou mede de bevrijdingsactie van Andreas Baader hebben gepland.

Wanneer hij in maart 1970 voor zijn aandeel in de onlusten bij het Springer Verlag veroordeeld wordt tot 10 maanden gevangenisstraf en tot betalen van een schadevergoeding van 75.800 dm duikt hij onder en neemt de wijk naar Jordanië waar hij deelneemt aan het Al Fatah kamp  .


Op 8-10-1970 wordt hij na een anonieme telefoon in Berlijn-Charlottenburg aangehouden en beschuldigd de bevrijding van Andreas Baader te hebben gepland en er actief te hebben aan deelgenomen.
Hij wordt hiervoor in 1972 vrijgesproken maar blijft wegens de beschuldiging voor deelname aan de "Dreierschlag" aangehouden. 







Op 26 -02- 1973 wordt hij tot 14 jaar veroordeeld voor de oprichting van een criminele organisatie en voor deelname aan 3 bankovervallen.

-Bij de gijzeling van Peter Lorenz in 1975, verkiest  hij als enige zijn straf uit te zitten. In 1980 komt hij vrij, na twee derden van zijn straf te hebben uitgezeten . 





- In 1987 werd hij weer tot de balie toegelaten. 


- Op 1-12-1997 roept hij tijdens een spreekbeurt op dat Duitsland af moet van een collectief schuldbesef om wat er tijdens de Holocaust gebeurde.

- In 2003 richt hij het Verein zur Rehabilitierung der wegen Bestreitens des Holocaust Verfolgten" op en laat zich opmerken door antisemitische uitlatingen en door het ontkennen van de holocaust.  

- Na een reeks van veroordelingen wordt hij op 25-12-2009 wegens ophitsing tot 12 jaar gevangenisstraf veroordeeld.

In juli 2009 krijgt hij beroepsverbod voor het uitoefenen van de advocatuur.
http://www.spiegel.de/thema/horst_mahler/








Ulrike Meinhof (1934 - 1976)



Ukrike Meinhof werd opgevoed door haar moeder en de vriendin van haar moeder, Renate Riemeck, (*) die na de dood van haar moeder de taak van pleegmoeder op zich nam. 
https://de.wikipedia.org/wiki/Ulrike_Meinhof

(*) Ingeborg Guthardt, de moeder van Ulrike, had na de dood van haar echtgenoot Werner Meinhof een lesbische relatie met Renate Riemeck.
Omdat Johannes Guthardt  zijn twee kleinkinderen niet wou opnemen nam Renate Riemeck de voogdij over.
http://de.wikipedia.org/wiki/Renate_Riemeck

- I1955-1956 studeert (*) ze filosofie, pedagogiek, sociologie en germanistiek aan de universiteit in Marburg en in 1957 studeert ze pedagogiek en kunstgeschiedenis aan de universiteit in Münster waar ze lid wordt van de SDS.
(*) Ulrike Meinhof  was evenals Gudrun Ensslin en Horst Mahler een elitestudente die een studiebeurs kreeg van de "Studienstiftung des deutschen Volkes", een stichting die de meest begaafden ondersteunde. Uit de verslagen van die periode blijkt dat ze een uitgesproken rechtvaardigheidsgevoel hadden en niets deed vermoeden dat ze later terroristen zouden worden.
Ulrike Meinhof twijfelde in die tijd evenwel over de fundamenten van de democratie in de toenmalige BRD 
http://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2016-09/raf-terroristen-studium-radikalisierung


In 1958 sticht ze samen met een 20-tal studenten de " Studentischer Arbeitskreis für ein kernwaffenfreies Deutschland" en kreeg de bijnaam "Atom-Ulrike"

Ulrike Meinhof was van 1959 tot 1969 als journaliste werkzaam in Hamburg bij het linkse opinieblad "konkret " , dat werd uitgegeven door  Karl Heinz Röhl met wie ze in 1961 huwt. Ze was een begrip als opiniemaakster in de toenmalige BRD. 

Ze beviel in 1962 via een keizersnede van een tweeling, Bettina en Regine. Het koppel was welstellend en woonde in een villa in Hamburg - Blankenese

Reeds tijdens haar zwangerschap leed ze aan hevige hoofdpijn en gezichtsstoornis.
Na de bevalling ondergaat ze een hersenoperatie waarbij een bloedvatverwijding wordt vastgesteld dat wegens gevaar voor bloeding word afgeklemd.

*** In 1967 schrijft Ulrike Meinhof een open brief aan Farah Diba ter gelegenheid van het bezoek van de sjah. ***

Sie erzählen da: »Der Sommer ist im Iran sehr heiß, und wie die meisten Perser reiste auch ich mit meiner Familie an die persische Riviera am Kaspischen Meer.«
»Wie die meisten Perser« - ist das nicht übertrieben? In Balutschestan und Mehran z. B. leiden »die meisten Perser« - 80 Prozent - an erblicher Syphilis. Und die meisten Perser sind Bauern mit einem Jahreseinkommen von weniger als 100 Dollar. Und den meisten persischen Frauen stirbt jedes zweite  Kind - 50 von 100 - vor Hunger, Armut und Krankheit. Und auch die Kinder, die in 14tägigern Tagewerk Teppiche knüpfen - fahren auch die - die meisten? - im Sommer an die Persische Riviera am Kaspischen Meer?

Na de doodslag op Benno Ohnesorg in 1967 en de moordaanslag op Rudi Dutschke in 1968 wordt Ulrike Meinhof gaandeweg radicaler en compromisloos.
(...) Vom Protest zum Widerstand (...)


*** In 1968 schrijft ze in konkret een van de basisteksten van de vrouwenbeweging ***

 Ulrike Meinhof wil dit leven van saloncommunist niet meer en eind 1967 verlaat ze haar overspelige man en verhuist met haar twee kinderen, de tweelingzussen Regine en Bettina, naar Berlijn. Ze blijft wel columns maken voor konkret.
Na de dood van Benno Ohnesorg verdedigt ze tijdens een TV-debat de studentenbetogingen.

In 1968, tijdens het proces voor de brandstichting van de Kaufhaüser, leert ze Gudrun Ensslin en Andreas Baader kennen en identificeert zich met hun acties.
In konkret schrijft ze hierover een opzienbarend artikel onder de titel :

In december 1968 schrijft ze een kritisch artikel over de commercialisering van konkret. 

In 1969 raakt ze bevriend met Andreas Baader en Gudrun Ensslin, die ze herhaaldelijk ontmoet in het jeugdtehuis Staffelberg in de deelstaat Hessen, waar Baader en Ensslin maatschappelijk werk doen in afwachting van de behandeling van de Warenhaüser Brandstiftung in hoger beroep. 

In 1969 breekt ze ook met konkret.

In de periode 1968 -1970 produceert ze de TV film ´Bambule´, waarvoor ze het draaiboek schreef  en waarin de autoritaire methodes in een heropvoedingstehuis aangeklaagd worden.
Ze is het niet volledig eens met de cast, die te gemaakt acteert.

Bij een interview eind 1969 , met Helma  Sanders,een filmproducente geeft ze aan voor de verscheurende keuze te staan alles, ook haar kinderen, achter zich te laten om zich ten volle in te zetten voor de revolutie.
Tijdens het gesprek rolt ze voortdurend stukjes papier op tot een rolletje. Later zal de aanwezigheid van papierrolletjes tijdens huiszoekingen voor de politie een aanwijzing zijn dat Meinhof er had verbleven.  
(...)Privatangelegenheiten sind eminent politisch. Kindererziehung ist unheimlich politisch. Die Beziehungen, die die Menschen untereinander haben sind unheimlich politisch...
...Das ist natürlich viel einfacher, wenn man ein Mann ist. Wenn man so will, ist das die zentrale Unterdrückung der Frau, daß man ihr Privatleben als Privatleben in Gegensatz stellt zu irgendeinem politischen Leben. ... Man kann nicht antiautoritäre Politik machen und zu Hause seine Kinder verhaun (...)

Eind 1969 krijgt ze een brief van Anja Röhl, de dochter uit het eerste huwelijk van haar ex-man, waarin ze het onder bedekte termen heeft over het seksueel overschrijdend gedrag (*) van Klaus Röhl tegenover haar.
Ze geeft de brief aan haar advocaat Heirich Hannover (**) om hem te gebruiken in haar strijd om het hoederecht van haar eigen dochters, Bettina en Regine. 
(*) Anja Röhl zal op 5-05-2010 hierover in de "Stern" uitgebreid ingaan.
Bettina Röhl heeft het op 23-07-2010 in de "Tageszeitung" ook over het seksueel overschrijdend gedrag van haar vader.
Klaus Röhl verwerpt de aantijgingen en doet ze af als een poging om Ulrike Meinhof  wit te wassen?
http://www.anjaroehl.de/die-zeit-ist-reif-zur-padophiliedebatte/
http://www.taz.de/Bettina-Roehl-ueber-ihren-Missbrauch/!5138625/
http://www.preussische-allgemeine.de/nachrichten/artikel/gegen-den-stern.html


Heinrich Hannover
(**) Het is niet duidelijk of Heirich Hannover de brief daadwerkelijk heeft gebruikt.
https://de.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Hannover









Ze verleent onderdak aan Baader en Ensslin wanneer die in 1970 uit Italië terugkomen.
Ze is betrokken bij de bevrijding van Andreas Baader en duikt met hen onder, wat in eerste instantie niet de bedoeling (*) was.
(*) Horst Herold, hoofd van het Bundeskriminalamt zal later verklaren dat, indien Ulrike Meinhof niet was gevlucht, er haar niets kon worden ten laste gelegd.


*** In een geluidsband-interview  met de franse journaliste Michèle Ray verdedigt ze de bevrijding van Andreas Baader ***
(...) und natürlich kann geschossen werden (...)

Ze neemt met de groep deel aan het Al Fatah kamp en laat haar kinderen tijdelijk onderbrengen bij Duitse hippies in Gibellina nabij Palermo in Sicilië.
Peter Homann die vreest dat de kinderen in een Palestijns kamp voor weeskinderen zullen verzeilen vraagt, bij zijn terugkeer in Duitsland, aan Stefan Aust de kinderen op te halen en ze naar hun de vader te brengen.


Ulrike Meinhof  neemt deel aan verschillende bomaanslagen en bankovervallen.
Gaandeweg geraakt ze gefrustreerd als ze beseft dat de RAF acties steeds minder te maken hebben met de oorspronkelijke maatschappelijke doelstelling  van de linkse beweging. Ze mist de intellectuele gesprekken met vrienden en heeft het moeilijk met het organisatorisch werk in de ondergrond zoals het stelen van auto´s, het zoeken naar onderduikadressen, het kopen van illegale wapens, het overvallen van banken ...
(*) Na de bomaanslag door Komando 2.Juni op het gebouw van het Springer concern Hamburg op 19-05-1972 werd ze depressief


*** Ulrike Meinhof had de gewoonte de banderolletjes van een pakje sigaretten mooi op te rollen. De politie zocht bij huiszoekingen doelgericht naar opgerolde banderolletjes die konden duiden op een gewezen verblijfplaats van Ulrike Meinhof ***

*** In “Der Baader Meinhof Komplex” suggereert Stefan Aust dat Ulrike Meinhof een lesbische liefdesrelatie had (p 279) en de minnares was van Gerhard Müller (p 284)


Ze wordt op 25-6-1972 samen met Gerhard Müller aangehouden, wanneer de eigenaar van het huis waar ze willen overnachten, op aandringen van zijn vrouw, de politie waarschuwt.
Vermits er van haar geen vingerafdrukken beschikbaar zijn,wordt ze geïdentificeerd aan de hand van een hersenscan, die men kon vergelijken met een scan uit 1962 toen ze een hersenoperatie onderging wegens een ´angioma cavernosum " 






Ze verblijft 8 maanden in volledige isolatie  in de JAV Köln-Ossendorf . Tijdens de ganse periode van haar gevangenschap gaat ze meerdere malen in hongerstaking waardoor ze, ondanks de gedwongen voeding, fel verzwakt.

*** In een buitengesmokkelde brief geeft ze haar indrukken weer.***
(...) das Gefühl es explodiert einem der Kopf (...)


- In 1973 wil het Openbaar Ministerie (Bundesanwaltschaft) onder dwang een hersenscan op haar laten uitvoeren, geïnspireerd door uitlatingen van Karl Heinz Röhl die verklaard had dat er, na haar hersenoperatie in 1962, een breuk was gekomen in haar persoonlijkheid. Hierbij werd beroep gedaan op de psychiater professor Witte, die er de neurochirurg Friedrich Loew bij betrok, die beweerde dat door chirurgische ingrepen gedragsstoornissen kunnen genezen worden.
Na hevig protest van de advocaten en Rote Hilfe wordt alles afgeblazen.

*** Men kan zich afvragen of het de bedoeling was aan te tonen dat het ideeëngoed van de RAF ontsproten was uit de geest van een geestesgestoorde ***

Op 24-04-1974 worden Ulrike Meinhof en Gudrun Ensslin overgebracht naar Stammheim , waar ze elkaar enkele uren per dag kunnen spreken.In 1974 wordt ze tot 8 jaar veroordeeld voor haar aandeel in de bevrijding van Andreas Baader .Tijdens dit proces was Peter Homann getuige à charge
Ulrike Meinhof , die alles heeft achtergelaten, wordt zich meer en meer bewust dat zij gebruikt werd door Baader en Ensslin en wordt depressief.



Op 21-5-1975 begint het proces tegen de kopstukken van de RAFUlrike Meinhof zal de uitspraak niet meemaken want ze pleegt op 9 mei 1976 zelfmoord door ophanging.









Verschillende gemeenten weigerden een begraafplaats voor Ulrike Meinhof ter beschikking te stellen. Uiteindelijk werd ze begraven op het "Driefaltigkeitsfriedhof"  van Berlin-Mariendorf.Klaus Röhl, haar zuster Wienke en haar kinderen Bettina en Regine staan bij het graf)


Begrafenis Ulrike Meinhof
( Wienke Meinhof is vrouw met donkere bril)







Grafsteen Ulrike Meinhof
















In 1976 worden haar hersenen door de neuroloog Jürgen Pfeifer onderzocht.





-In 1997 worden de hersenen opnieuw onderzocht door de psychiater en neuroloog Bernhard Bogerts die van oordeel is dat de hersenoperatie uit 1962 een beschadiging zou hebben veroorzaakt die een kan leiden naar een persoonlijkheidsverandering en mogelijk verhoogde agressiviteit. 
  
- In 2002 ontdekt haar dochter Bettina Röhl dat de hersenen van haar moeder zolang in formaldehyde werden bewaard.Een ethische commissie verbood verder onderzoek te doen op de hersenen. Het openbaar ministerie vorderde de hersenen terug en liet ze verassen, waarna de as aan de familie werd terugbezorgd.

Op 22-12-2002 werd de as op de begraafplaats Berlin-Mariendorf bijgezet.

http://magazin.spiegel.de/EpubDelivery/spiegel/pdf/9202075
Stefan Aust beschrijft Ulrike Meinhof als een aantrekkelijke vrouw, steeds onder spanning waardoor weinig hartelijk en gaandeweg meer en meer overtuigd van haar gelijk neigend naar arrogantie maar ook enorm kritisch over zichzelf.

http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-9202075.html




Holger Meins (1941 - 1977)


Holger Meins studeerde beeldende kunst aan de HfbK ( Hochschule für bildende Künste ) in Hamburg. In 1966 komt hij naar Berlijn en schrijft zich in op de DFFB ( Deutsche Film- und Fernsehakademie)  te Berlijn.
Op 2 juni 1967 neemt hij deel aan de anti-sjah betoging, tijdens dewelke Benno Ohnesorg gedood wordt, wat ook bij hem een begin is van radicalisering . 
Op 1 -02-1968 toont hij, tijdens een protestmeeting die door Horst Mahler op de TU Berlin georganiseerd was, een kortfilm "Wie baue ich einen Molotov-Cocktail"


In september 1969 werkt hij mee aan het Ondergrond-Tijdschrift Agit 883 en ontwerpt het voorblad van het fameuze nummer 62 dat op 5 -05-1970 verschijnt en waarin het RAF programma wordt aangekondigd "Die Rote Armee aufbauen "
In oktober 1970 sluit hij aan bij de RAF.
Hij neemt deel aan de bomaanslagen tegen gebouwen van het Amerikaanse leger in Frankfurt am Main en Heidelberg.
Hij wordt samen met Baader en Raspe op 1-06- 1972 aangehouden. 



Ondanks dwangmatige voeding stierf hij ten gevolge van de hongerstaking op 9 november 1974 in de JVA Wittlich . Holger Meins was 1.83 m groot en woog bij zijn overlijden 39 kg. -










Hij werd begraven in het familiegraf in Hamburg-Stellingen.












Irmgard Möller (1947 -     )



Irmgard Möller studeerde Germanistiek aan de TU Berlin. Ze werd lid van de RAF in 1971 en was vooral actief in de organisatie van acties in de regio Stuttgart.








Ze werd op 8-7-1972 samen met Klaus Jünschke in Offenbach aangehouden en veroordeeld wegens lidmaatschap bij een terroristische organisatie.
Ze was op 18-10-1977 de enige overlevende tijdens de zogenaamde " Todesnacht " in Stammheim.

- In 1979 werd ze voor haar medewerking aan de bomaanslag op gebouwen van het Amerikaanse leger in Heidelberg, waarbij 3 militairen om het leven kwamen, tot levenslang veroordeeld.
Irmgard Möller kwam in 1995 vrij.
Irmgard Möller bestrijdt nog steeds de thesis van de collectieve zelfmoord tijdens de Todesnacht

Gerhard Müller ( 1948 -    )


Gerhard Müller brak zijn opleiding voor telegraaf-technicus af en leefde enige tijd van tijdelijke jobs en belandde zelfs in de mannelijke prostitutie. 
In Heidelberg kwam hij in contact met de studentenbeweging en sloot aan bij de  SPK om in 1971 lid te worden bij de RAF. Hij nam aan een viertal terroristische acties deel, tot hij op 15 juni 1972, samen met Ulrike Meinhof aangehouden werd.
De zwaarste beschuldiging tegen  hem was de moord op de politieman Norbert Schmidt op 22 -10- 1971.Deze aanklacht liet men vallen en hij werd een belangrijke getuige à charge op het Stammheim proces.
Hij werd zelf veroordeeld tot 10 jaar gevangenis , maar kwam na 6,5 jaar vrij.
Hij kreeg een nieuwe identiteit en 500.000 DM om in de USA een nieuw leven te beginnen.
Zijn vroegere advocaat verklaarde in maart 2007 dat hij vermoedelijk zelfmoord zou gepleegd hebben.





Astrid Pröll ( 1947 -    )



Astrid Proll is de zus van Thorward Prolléén van de brandstichters van de Kaufhauser Schneider en Kaufhof.
Ze sluit in 1968, na het brandstichtingsproces, aan bij de groep rond Andreas Baader 
Ze bestuurde op 14 mei 1970 de vluchtauto bij de bevrijding van Andreas Baader.

Op 23-12-1970 kan ze met Ulrike Meinhof vluchten als ze in Nürnberg betrapt wordt bij het stelen van een auto.

Op 10-02-1971 kan ze in Frankfurt-Westend met Manfred Grashof bij een politiecontrole weer ontkomen ondanks dat er op haar gevuurd wordt.

Omdat haar broer Thorwald Proll de RAF had verlaten en verkoos zijn straf voor de brandstichting uit te zitten vertroebelde haar relatie met Andreas Baader.

Op 6 mei 1971 wordt ze in Hamburg herkend door een pompbediende en door de politie aangehouden. Ze wordt beschuldigd van poging tot  doodslag op een politieambtenaar in Frankfurt op 10-02-1971.
Ze wordt onder totale geluidsisolatie opgesloten in de gevangenis van Köln-Ossendorf (Justizvollzugsanstalt Kön-Ossendorf) gedurende 119 dagen.
De opsluiting in totale geluidsisolatie had haar gezondheid aangetast en haar  proces moet wegens gezondheidsredenen worden afgebroken.

Op 1-02-1974 wordt ze overgebracht naar een sanatorium.
In plaats van zich, tijdens haar verblijf in het sanatorium, bij de politie te melden neemt ze de wijk naar Londen.

In plaats van zich, tijdens haar verblijf in het sanatorium, bij de politie te melden neemt ze de wijk naar Londen.
Ze huwt met Robin Puttick en onder haar nieuwe naam Anna Puttick (*) doet ze verschillende jobs zelfs het atypische automonteur.
(*) Vermits Astrid Proll een lesbienne is, was ging het volgens critici om een schijnhuwelijk.

Op 15 september 1978 wordt ze door de anti-terrorisme politie aangehouden en aan de Bondsrepubliek uitgeleverd .Tijdens het tweede proces wordt ze niet langer beschuldigd van poging tot doodslag . Reeds tijdens het eerste proces was bekend dat de beschuldiging  steunde op valse verklaringen (*) van  Michael Grünhagen, een agent van de Verfassungsschutz, en de hoofdcommissaris Heinz Simons  die op 10-02-1971 mislukten in hun poging tot aanhouding van haar en Manfred Grashof .

(*) Heinz Simons had op de ongewapende  Astrid Proll gevuurd toen ze, na te zijn  geïnterpelleerd, met Manfred Grashof de benen nam. Grünhagen en Simons hadden echter verklaard dat Astrid Proll op hen had gevuurd. Getuigen spraken de verklaringen van Grunhagen en Simons tegen.      

Op 22 februari 1980 wordt ze  enkel voor  roofoverval  en vervalsing van paspoorten veroordeeld tot 5,5 jaar, maar met aftrek van de voorhechtenis , voorwaardelijk vrijgelaten.

- Na haar vrijlating studeerde ze film en fotografie en was ze werkzaam als fotoredactrice voor verscheidene bladen o.a. "der Spiegel".


Ze geeft voordrachten over het leven in de RAF en bij die gelegenheid verklaarde ze niet beschaamd te zijn over haar lidmaatschap bij de RAF maar wel de spiraal van geweld af te keuren.

- Toen ze in 2004 voor de begrafenis van haar moeder naar de USA wilde reizen werd haar een visum geweigerd.









Thorward Pröll (1941 -     )



Thorwald Proll was een schrijver die in de jaren '60 actief was in de APO.

Hij is met Andreas Baader, Horst Söhnlein en Gudrun Ensslin één van de daders die in Frankfurt am Mein op 2-04-1968 brand stichten in de warenhuizen M.Schneider en Kaufhof.
De brandstichters worden twee dagen later gevat en tot 3 jaren gevangenisstraf veroordeeld.





Ze komen na 14 maanden vrij in afwachting van een beslissing betreffende hun aanvraag tot herziening van het proces.

Wanneer hun aanvraag tot herziening op 12-11-1969 wordt verworpen wijken ze uit naar Frankrijk en krijgen met de hulp van Cohn Bendit onderdak in de woning van Régis Debray, behalve Horst Söhnlein die verkiest zijn straf uit te zitten.
 Wanneer zijn zuster Astrid Proll opduikt verlaat hij in december 1969 de groep en reist door naar Engeland.

Thorwald Proll meldt zich op 21-11-1970 aan bij de Staatsanwaltschaft (Openbare aanklager) van Berlin-Moabit.
Hij wordt na een korte gevangenisstraf in oktober 1971 vrijgelaten.
Hij werkte een tijd als arbeider, kelner, verkoper...
Sinds 1978 leeft hij in Hamburg en is actief als schrijver en boekhandelaar.

https://de.wikipedia.org/wiki/Thorwald_Proll
http://www.baader-meinhof.com/tag/thorwald-proll/




Jann-Carl Raspe (1944 - 1977)




Jan-Carl Raspe studeerde chemie en later sociologie aan de TU Berlin.
In 1967 werd hij lid van de SDS  en was een van de stichters van Kommune 2 . 

*** Kommune 2 (K2) was een leefgemeenschap in Berlijn-Charlotteburg die ontstond uit leden van SDS,  in augustus 1967 maar na één jaar ophield te bestaan. K2 had tot doel om als gemeenschap politiek te bedrijven.



 Na zijn studies woonde hij samen met Marianne Herzog ,een vriendin van Ulrike Meinhof. Hij was een van de grondleggers van de RAF. In 1970 werd zijn woning gebruikt als toevluchtsoord voor de RAF leden, maar al snel nam hij zelf deel aan de acties. Wegens zijn technische kennis was hij waarschijnlijk de bedenker van de bommen die gebruikt werden bij de Mai-Offensive aanslagen in 1972.  Hij nam deel aan een bankoverval en een inbraak in Stuttgart om documenten te stelen.
 Hij werd op 1-06-1972 samen met Baader en Meins aangehouden. Op het Stammheimproces  werd hij tot levenslang veroordeeld. Hij pleegde zelfmoord door zich een kogel door het hoofd te schieten tijdens de Todesnacht op 18-10-1977.



Gemeenschappelijk graf
Baader-Ensslin-Raspe
Hij werd in een gemeenschappelijk graf begraven met Baader en Ensslin.
www.spiegel.de/thema/jan_carl_raspe/
http://www.youtube.com/watch?v=gXYjvM9WcT4&feature=related










Karl-Heinz Ruhland (1938 -     )




Karl_Heinz Ruhland had een troosteloze jeugd in een arm gezin met 8 kinderen.
Hij moet vroegtijdig van school om via allerhande jobs te werken voor het gezin.
Hij trouwt, wordt vader van 2 kinderen, scheidt en hertrouwt.
Hij komt in geldnood en maakt zich schuldig aan verduistering en oplichting waarvoor hij tot enkele korte gevangenisstraffen wordt veroordeeld. 

 Karl-Heinz Ruhland komt als auto-mecanicien in dienst van Eric Grusdat, een handelaar in tweedehandsauto's. Hij leert er Hans-Jürgen Bäcker, Horst Mahler en Andreas Baader kennen wanneer die komen polsen of Grusdat bereid is wagens om te katten voor de groep.

Hij neemt  in 1970 met de groep mee deel aan het Al Fatah trainingskamp in Jordanië. 

Hij wordt lid van de RAF en neemt op 29-09-1970 aan de "Dreierschlag"  in Berlijn.
Hij behoorde niet tot de kern van de RAF en kende veel leden enkel bij hun bijnaam. 

In de nacht van 15 op 16-11-1970 breekt hij met Ulrike Meinhof  en Heinrich "Ali" Jansen binnen in het stadhuis van Neustadt  om blanco paspoorten, stempels en identiteitsdocumenten te stelen. Een week later doen ze het over in Langgöns-Gießen.

Hij wordt op 20-12-1970 bij een autocontrole in Oberhausen aangehouden. Zijn beide metgezellen Ali Jansen en Beate Sturm kunnen ontkomen . 

Op 15-03-1972 wordt hij voor bankroof tot 4,5 jaar veroordeeld en hij wordt reeds in 
juli 1973 vrijgelaten.
Na zijn aanhouding was hij het eerste RAF- lid dat bekentenissen aflegde (*) en de politie belangrijke informatie bezorgde over geplande acties en onderduikadressen.
Zijn milde straf moet in dit licht bekeken worden
(*) Hij zou in 1970 een verhouding hebben gehad met Ulrike Meinhof. Zo maakten ze in 1970 een tocht doorheen de Bondsrepubliek waarbij ze kennissen van Ulrike Meinhof bezochten. Die kennissen zullen later, na de verklaringen van Ruhland,  problemen ondervinden met de politie omdat ze verdacht werden van banden met de BM-bende 

Hij werd als kroongetuige opgeroepen bij verschillende processen o.a. bij het proces tegen Horst Mahler handelend over zijn deelname aan de "Dreierschlag "


In een interview met der Spiegel laat hij verstaan dat het BKA hem enige  beloftes had gesuggereerd in ruil voor informatie. Hij beklaagt zich erover dat die beloftes (*) niet werden gehouden.
(*) Volgens andere bronnen kreeg hij een ander paspoort, een wapenvergunning, een muur rond zijn woning en 1000 dm/maand    

Karl Heinz Ruhland  behoorde niet tot de kern van de RAF en kende veel leden enkel bij hun bijnaam. Veel van zijn getuigenissen zouden stoelen op fantasie en " horen zeggen".

www.spiegel.de/spiegel/print/d-42765024.html
www.spiegel.de/spiegel/print/d-41309360.html

http://de.wikipedia.org/wiki/Karl-Heinz_Ruhland
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-43019974.html

http://www.zeit.de/1974/11/der-entthronte-kronzeuge/komplettansicht


Werner Sauber (1947 - 1975)


Werner Sauber trekt in 1967, na de dood van Benno Ohnesorg, naar Berlijn en studeert aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie.






In 1968 maakt hij de film "Der einsame Wanderer".

http://worldscinema.org/2014/01/philip-w-sauber-der-einsame-wanderer-1968/
http://www.viennale.at/de/film/einsame-wanderer
https://www.koki-freiburg.de/filme/4598/der_einsame_wanderer_sappoh



Werner Sauber sluit aan bij de 2.Juni Bewegung en neemt deel aan verschillende bankovervallen.

- Begin 1974 trekt hij naar Keulen om de "Widerstand" in de bedrijven te organiseren en werkt onder een valse naam bij fabrikant van verbrandingsmotors KHD (Klöckner-Humboldt-Deutz).

- Op 9-05-1975 opent hij, bij een politiecontrole op een parkeerplaats in Keulen-Humboldt Gremberg, het vuur op de politie waarbij de politiebeambte Walter Pauli de dood vindt.
Hij wordt zelf door verschillende kogels getroffen en overlijdt op weg naar het ziekenhuis.


https://de.wikipedia.org/wiki/Werner_Sauber



Petra Schelm (1950 - 1971)




Petra Schelm had na haar opleiding tot kapster enige tijd in een kunstzaak gewerkt en daarna begeleidster geweest bij een Amerikaans reisbureau.
Toen haar vader het huwelijksaanzoek van haar vriend Manfred Grashof  afwees brak ze met haar ouders.
In Berlijn engageerde ze zich in de APO en zou ze samengewerkt hebben met Horst Mahler en Ulrike Meinhof  in " Mieten und Wohnen" ,een werkgroep die zich bezighield met  de problematiek van sociale woningen .
In 1970 nam ze deel aan het Al Fatah opleidingskamp.


Reeds in het voorjaar 1971 liep er een aanhoudingsbevel (*) tegen haar en prijkte ze met haar foto op aangeplakte opsporingsberichten.

(*) Ze werd  door de Rasterfahndung geselecteerd op basis van haar omgang met Ulrike Meinhof


Op 15-7-1971 breekt ze met Werner Hoppe door een wegblokkade. Werner Hoppe geeft zich over, maar Petra Schelm lost een schot op de politie (*) en wordt zelf met een machinepistool neergeschoten. Zij is de eerste dode van de RAF.
(*) Een scholier die getuige was verklaarde dat de politiebeambte zonder verwittiging als eerste schoot





http://de.wikipedia.org/wiki/Petra_Schelm
www.spiegel.de/spiegel/print/d-43144932.html
www.spiegel.de/spiegel/print/d-43144021.html

http://www.spiegel.de/einestages/anfaenge-der-raf-a-947270.html



Margrit Schiller (1948 -     )


Margrit Schiller studeerde psychologie in Bonn en Heidelberg en werd in 1970 een actief lid van de RAF.

Bij een politiecontrole op 25-09-1971 aan parkeerplaats langs de autosnelweg Frankfurt - Basel bij Freiburg opent haar begeleider het vuur en kunnen ze beiden ontkomen. Zelf is ze te verstijfd om haar wapen te trekken. 

 Op 
22-10-1971 wordt ze in Hamburg aangehouden na een identiteitscontrole,waarbij Gerhard Müller de politieman in burger Norbert Schmid neerschiet en samen met Ulrike Meinhof kan vluchten.

Ze bracht enige tijd van haar gevangenschap in afzondering door en ze nam ook deel aan de hongerstaking. Na haar vrijlating in 1973 duikt ze weer onder en wordt dan in 1974 opnieuw aangehouden. Ze blijft tot 1979 in gevangenschap. 



In 1985 gaat ze in exil naar Cuba waar ze huwt met een Cubaanse jazz-musicus en moeder wordt van een tweeling.
In 1993 emigreert ze naar Uruguay.


In 2003 keert ze naar Duitsland terug en woont nu in Berlijn.

www.alhambra.de/zeitung/juni2000/interviewschiller.htm
http://www.assoziation-a.de/autoren/Schiller_Margrit.htm
http://de.wikipedia.org/wiki/Margrit_Schiller






Ulrich Scholze (1947 -     )

Ulrich Scholze die docent-assistent natuurkunde was aan de FU-Berlijn, sluit zich eind 1970 bij de Baader-Meinhof Gruppe aan.

Hij uitte soms kritiek op Andreas Baader die hij verweet leden van de groep op een onverantwoordelijke wijze in de illegaliteit te drijven.

Hij wordt op 23-11-1970 samen met Heinrich "Ali" Jansen in Nürnberg aangehouden.
De volgende dag wordt hij vrijgelaten en keert terug naar de Universiteit.

 http://www.baader-meinhof.com/ulrich-scholze/


Ulrich Schmücker (1951 - 1974)



Ulrich Schmücker wordt beschreven als een ernstige, werkzame en geëngageerde jongeman die in 1971 het Gymnasium beëindigde.
Hij was muzikaal begaafd en speelde in een rock-band.
Hij die aanvankelijk dominee wou worden gaat na het Gymnasium via een uitwisselingsproject voor een jaar naar Amerika waar hij wegens zijn afkeer voor de oorlogsbereidheid van de Amerikanen tijdens de Vietnam oorlog radicaliseert.

- Hij schrijft zich in augustus 1971 in aan de FU Berlin voor de studie Geschiedenis en Etnologie.
Hij sluit aan bij de "Schwarze Hilfe" en tijdens een protestactie aan de TU Berlin ,wegens de dood van von Rauch en Weisbecker, komt hij in contact met Inge Viett van de Bewegung 2.Juni en sluit er zich in 1972 bij aan.

- Met Inge Viett en Harald Sommerfeld  op weg naar Bonn om een aanslag te plegen op de Turkse ambassade worden ze op 7-05-1972 aangehouden wanneer de politie tijdens een routinecontrole explosieven in hun wagen aantreft

Ulrich Schmücker belandt in voorarrest in de gevangenis van Diez an der Lahn waar hij het bezoek krijgt van "Peter Rühl" de schuilnaam van Michael Grünhagen een beambte van de Verfassungsschutz.
Grünhagen  praat op hem in en kan hem overhalen tot bekentenissen (*) over te gaan en informatie t verstrekken over zijn contacten binnen de Bewegung 2.Juni en over geplande aanslagen.

Ulrich Schmücker wordt in februari 1973 tot tot 30 maanden gevangenisstraf veroordeeld maar komt, door tussenkomst van de Verfassungsschutz, na korte tijd wegens "gezondheidsredenen" voorlopig vrij.  

Schmücker keert terug naar "Kreuzberg" in Berlijn, duikt onder en sluit onder een valse naam aan bij een woongemeenschap.
Grünhagen van zijn kant blijft contact onderhouden met  "Kette" de deknaam van Schmücker.

Uit gesprekken met zijn ouders blijkt duidelijk zijn afkeer om een dubbelleven te leiden en zijn vroegere gezellen te verraden.
Jeugdvrienden raden hem aan enkele jaren in het buitenland te studeren maar hij  keert terug naar Kreuzberg.

- Hij kan hij intrekken in een woongemeenschap in de Zeughofstraße in Kreuzberg. Hij leert er een jonge vrouw kennen die zwanger wordt.
Ulrich Schmücker leeft nu ondergedoken waardoor hij zijn voorlopige in vrijheid stelling verliest en hij opnieuw wordt opgespoord.

Rond die periode neemt de "Bäckergasse Kommune " uit Wolfsburg (*) contact met woongemeenschap in de Zeughofstraße omdat ze zoeken aan te sluiten bij de Bewegung 2.Juni.

De  "Bäckergasse Kommune "  krijgt uit de Berlijnse ondergrond een tip dat Schmücker aan de Verfassungsschutz belastende verklaringen zou hebben afgelegd. Vanaf dan wordt hij gewantrouwd en keert iedereen uit de scene zich van hem af (*) zodanig dat hij de woongemeenschap moet verlaten.
(*) Zijn zwangere vriendin pleegt abortus omdat ze geen kind wil van een verrader!


Hij tracht zich nog te verrechtvaardigen door te stellen dat hij enkel onbelangrijke informatie heeft gegeven.
Tijdens een onderhoud met Ilse Schwipper, de oprichtster van de  "Bäckergasse Kommune " , en Götz Tilgener moet hij een ganse vragenlijst beantwoorden en bovendien een bekentenis ondertekenen .
Schmücker besefte toen nog niet dat hij zijn doodvonnis ondertekende want praten met de politie stond gelijk met verraad.

- Op 31-05-1974 vraagt Schmücker een onderhoud aan met Grünhagen en een wapen omdat hij zich bedreigd voelt maar zijn vraag wordt afgewimpeld.
Ook Volker Weingraber, een V-Mann die geïnfiltreerd is in de Bewegung 2.Juni, verwittigt op 4-06-1974 tevergeefs de Verfassungsschutz dat Ulrich Schmücker in gevaar is.  


- Op 05-06-1974 om 00.20h wordt  Ulrich Schmücker door op oefening zijnde Amerikaanse soldaten stervend aangetroffen in het bospark Grunewald aan het Krummen Lanke meer in West-Berlijn. Hij werd met een 9 mm in het hoofd geschoten.








- Op 6-06-1974 ontvangt de "Frankfurter Rundschau" een schrijven dat de Bewegung 2.Juni de genaamde Ulrich Schmücker ter dood heeft veroordeeld wegens zijn bekentenissen aan de Verfassungsschutz en dat het "Kommando Schwarzer Juni " de contrarevolutionair en verrader Ulrich Schmücker heeft terechtgesteld.

- Wie Ulrich Schmücker doodde blijft onopgelost. (zie "Het geval Ulrich Schmücker")

http://www.zeit.de/2012/18/Verfassungsschutz-NSU-Schmuecker
http://de.wikipedia.org/wiki/Schm%C3%BCcker-Prozess



Ulrich Scholze (1947 -     )

Ulrich Scholze die docent-assistent natuurkunde was aan de FU-Berlijn, sluit zich eind 1970 bij de Baader-Meinhof Gruppe aan.

Hij uitte soms kritiek op Andreas Baader die hij verweet leden van de groep op een onverantwoordelijke wijze in de illegaliteit te drijven.

Hij wordt op 23-11-1970 samen met Heinrich "Ali" Jansen in Nürnberg aangehouden wanneer ze betrapt worden bij het stelen van een auto.
De volgende dag wordt hij vrijgelaten en keert terug naar de Universiteit.
Hij heeft geen contact meer met de RAF

 http://www.baader-meinhof.com/ulrich-scholze/




Ingrid Schubert (1944 - 1977)


Ingrid Schubert sloot haar studies voor arts aan de FU Berlin in 1970 met goed gevolg af.
Ze sloot zich een paar maanden later aan bij de 
RAF en nam deel aan de bevrijding van Andreas Baader.
Ze nam eveneens in juli 1970 deel aan het opleidingskamp van 
Al Fatah.

Tijdens de "Dreierschlag" op 29-09-1970  bestuurt ze de vluchtauto bij de overval op de Sparkasse.
Op 8-10-1970 werd ze aangehouden en in april 1971 veroordeeld tot 13 jaar wegens de bevijdingsactie van Baader, moordpoging en wegens verschillende bankovervallen.
In 
1977 verblijft ze in Stammheim met de Raf- kopstukken
 Andreas Baader , Ulrike Meinhof, Gudrun Ensslin, Jan-Carl Raspe, Irmgard Möller en Brigitte Monhaupt
Ze pleegt op 12-11-1977, enkele weken na de "Todesnacht von Stammheim"  zelfmoord in JAV Stadelheim München door ophanging met haar bedlaken.

http://www.mainpost.de/regional/hassberge/Spuren-der-RAF-im-Hassgau-und-im-Grabfeld;art1726,4210614
www.spiegel.de/spiegel/print/d-43231089.html
http://de.wikipedia.org/wiki/Ingrid_Schubert_(RAF-Mitglied) 



Ilse Schwipper (1937 - 2007)

Ilse Schwipper wordt als buitenechtelijk kind van Carla Schwipper in 1937 in Berlijn geboren. (geboren Nikolaus)
Ze groeit op bij haar grootoom en groottante, beiden anarchisten en hevige tegenstanders van het Nationaalsocialisme (NS).

In 1944 gaat ze terug naar haar moeder die inwoont bij haar nieuwe relatie in Helmstedt. Kort vóór het einde van de oorlog verhuist de familie naar Wolfsburg.

In Wolfsburg studeert ze na haar middelbare studies aan een handelsschool maar maakt de studie niet af.
Ze gaat als kantoormedewerkster werken bij de Volkswagen fabriek maar wordt wegens slecht gedrag ingezet als arbeidster.

Ze huwt in 1955 met een collega Helmut Bongartz. Ze krijgt vier kinderen en wordt huisvrouw.
Begin de jaren '60 ageert ze met lezersbrieven en handtekeningsacties tegen de slechte levensomstandigheden van de gastarbeiders van de VW fabriek.

Wanneer haar oudste dochter in 1968 na een ziekte overlijdt is dit voor haar de aanleiding om politiek actief te worden.

Ze engageert zich bij de Jungsozialisten (Jusos) en wordt lid van de SPD. Wanneer ze een handtekeningsactie onderneemt, om te protesteren tegen het DKP- verbod, wordt ze uitgesloten.

Ze scheidt van haar man in 1970 en sticht in de voormalige echtelijke woning in de Breslauer Straße de "Kommune K3", bestaande uit overwegend jongeren.   


Op 10-06-1971 wordt ze samen met verschillende bewoners van de Kommune K3 aangehouden voor het plegen van verschillende strafbare feiten o.a. brandstichting in een school waar een manifestatie van de NPD zou doorgaan en het saboteren van de spoorlijn langs waar de toeleveringen aan de VW-fabriek plaatsvonden.


Ilse Schwipper wordt tot 3 jaar gevangenisstraf veroordeeld.  
Na haar vrijlating eind 1973 keert ze terug naar Wolfsburg en sticht de " Bäckergasse Kommune" 

De "Bäckergasse Kommune" zocht contact en sympathiseerde met de Bewegung 2.Juni maar nam niet zelf deel aan de Stadtguerilla.


In Hamburg leert ze de anarchist Wolfgang Jandt kennen met wie ze in het huwelijk treedt dat echter maar enkele weken standhoudt.

Ilse Schwipper en
Jürgen Bodeux
Wanneer de 21-jarige Jürgen Bodeux, die met haar correspondeerde toen ze haar straf uitzat, in 1974 naar Berlijn komt en bij de Bäckergasse Kommune  aansluit worden ze geliefden. 
Ze maakt ook kennis met Ulrich Schmücker een 22-jarige student die zich beweegt in het "Umfeld" van de Bewegung 2.Juni maar die verdacht wordt met de Verfassungsschutz samen te werken.
Wanneer ze na de moord op Ulrich Schmücker als getuige wordt ondervraagt en weigert te antwoorden verblijft ze 3 maanden in Beugehaft.


In augustus 1974 wordt ze aangehouden en aangeklaagd voor lidmaatschap bij een criminele organisatie.
Tijdens de voorhechtenis huwt ze met de ziekenverpleger Jürgen Schwipper van wie ze na enkele weken reeds scheidt.

Tijdens het eerste Schmücker -proces wordt ze in 1976 tot levenslang veroordeeld.



Tijdens het vierde Schmücker proces wordt ze vrijgesproken omdat de manipulaties van de Verfassungsschutz en de Staatsanwaltschaft de rechten van de beklaagden in die mate hebben geschonden dat een staatsrechtelijke uitspraak niet meer mogelijk was.

In 2002 blikt ze terug op het verleden en ondersteunt ze het concept van de "Stadtguerilla" in de jaren '70. 





Tot aan haar dood op 27-09-2007 leefde ze in Berlijn en engageerde ze zich in de strijd voor betere levensomstandigheden voor politieke gevangenen , vooral in Turkije.
Haar kinderen, die niet akkoord gaan me haar levenswandel, hebben zich van haar afgekeerd. 





Ilse Schwipper is "Anarcha-feministin", een beweging die zich inzet voor de emancipatie van de vrouw en zich verzet tegen het patriarchale

https://en.wikipedia.org/wiki/Anarcha-feminism








http://de.wikipedia.org/wiki/Ilse_Schwipper
http://de.indymedia.org/2007/10/196234.shtml




Horst Söhnlein (1943 -    )




Thorwald Proll-Horst Söhnlein-Andreas Baader-Gudrun Ensslin
Horst Söhnlein kende Andreas Baader van uit het kunstenaars -milieu in München.

Hij sticht in 1967 met zijn vrouw Ursula Strätz in Mücnhen in een voormalige cinemazaal het "Action-Theater"  een "sozialistisches Theater" waar klassieke stukken op een vernieuwde manier werden opgevoerd.
http://www.deutschestheatermuseum.de/p/rwfs-theaterkarriere.html


Op 2-04-1968 sticht hij in Frankfurt samen met Andreas Baader, Gudrun Ensslin en Thorward Proll brand in de warenhuizen M.Schneider en Kaufhof.
Ze worden een paar dagen later gevat en op 31-10-1968  tot 3 jaar gevangenisstraf veroordeeld.

Ze komen na 14 maanden vrij in afwachting van een beslissing betreffende hun aanvraag tot herziening van het proces.
Wanneer hun aanvraag tot herziening op 12-11-1969 wordt verworpen wijken ze uit naar Frankrijk, behalve Horst Söhnlein die verkiest zijn straf uit te zitten.

Horst Söhnlein leeft nu onder een andere naam.
https://de.wikipedia.org/wiki/Horst_S%C3%B6hnlein


Volker Speitel (1950 -    )




Volker Speitel was een graficus.
Hij was gehuwd met Angelika Speitel en leefde begin de jaren '70 met haar en Christof Wackernagel, Siegfried Hausner en Willi Peter Stoll in een woongemeenschap in Stuttgart.

- Hij engageert zich in de organisaties Rote Hilfe en daarna in een "Komitee gegen Folter an politischen Gefangenen"  die de detentieomstandigheden van de Stammheim-gevangenen aanklagen.

- Na de dood van Holger Meins op 9-11-1974 sluit hij zich aan bij de RAF en verzorgt met Hans Joachim Dellwo, Elisabeth von Dyck en Ralf Friedrich vanaf 1975 de geheime koerierdienst (*) tussen de Stammheim-gevangenen en de beginnende tweede RAF-generatie.
(*) Hij verklaarde later dat hij de mappen van de advocaat Arndt Müller uit het advocatenkantoor van Klaus Croissant prepareerde. Langs deze weg werden 3 pistolen en 650g springstof  in het JAV Stuttgart (Stammheim) binnen gesmokkeld. 

- Op 2-10-1977 wordt hij op de trein in Puttgarden aangehouden.

Volker Speitel distantieert zich van de RAF en geeft omvangrijke informatie vrij waarbij hij Peter Jürgen Boock, Gert Schneider en Christof Wackernagel aanzienlijk belast.
Hij motiveert zijn "verraad" : " Wenn man sich erst einmal von der RAF losgesagt habe,würde Schweigen nur noch der RAF nutzen und mir selber schaden".
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-40605869.html
http://magazin.spiegel.de/EpubDelivery/spiegel/pdf/14316959

- Hij wordt, nadat hij veel gegevens heeft verstrekt, op 14-12-1977 voor lidmaatschap bij een terroristische organisatie veroordeeld tot 3 jaar en 2 maanden gevangenisstraf veroordeeld.

- Op 1-09-1979 wordt hij vrijgelaten en duikt onder (*) met de hulp van het BKA.
(*) Mer hulp van de overheid kan hij met een andere naam onderduiken in Brasilië  waar hij een reclamebureau runt. hij krijgt er opdrachten van VW do Brasil.
Wanneer er gevaar dreigt ontdekt te worden keert hij terug naar Duitsland waar hij in 1985 met de naam Thomas Keller werkte bij de firma Westfalia als hoofd publiciteit.

https://de.wikipedia.org/wiki/Volker_Speitel



Ilse Stachowiak (1954 -    )


Ilse Stachowiak werd op 16-jarige leeftijd lid van de RAF.

- Ze werd ingezet om banken te verkennen met het oog op latere overval.

Op 12-04-1971 wordt ze in een station in Frankfurt herkend en aangehouden. Ze komt na een korte gevangenisstraf vrij maar duikt kort daarna opnieuw onder.

Op 19-05-1972 neemt ze deel aan de bomaanslag op het gebouw van Axel Springer in Hamburg waarbij verschillende gewonden vallen.

Ze zou met Angela Luther  aanwezig geweest zijn in het appartement op de 7e etage van het Eden torengebouw in de Budapest Straße in Berlijn toe er zich in juni 1972 een accidentele explosie voordeed waarop het appartement uitbrandde.  Het appartement werd als steunpunt door de RAF  gebruikt. De politie ontdekte er chemicaliën om bommen te maken. Ze kon ontkomen maar van Angela Luther ontbreekt sindsdien elk spoor.

Op 4-02-1974 wordt ze in Hamburg (Gruppe 4.2) opnieuw aangehouden. (verdere informatie ontbreekt)


Beate Sturm (1950 -   )


Beate Sturm studeerde fysica aan de Freie Universität Berlin.
Ze was bevriend met Holger Meins en geraakte ook geradicaliseerd door het brutaal optreden van de politie.

Holger Meins introduceert haar eind oktober 1970 bij de RAF waar ze de schuilnaam "Jutta" krijgt.
Haar rol in de groep bestond er voornamelijk in inkopen te doen omdat zij er nogal " bourgeois" uitzag en derhalve minder argwaan wekte.  

 - Wanneer ze op 20-12- 1970 met Ali Jansen en Karl-Heinz Ruhland  bij een autocontrole in Oberhausen dreigt te worden aangehouden kan ze samen met Ali Janssen ontkomen . 

- Wanneer ze in januari 1971 scoutingswerk verricht in voorbereiding van de geplande bankovervallen op 15-01-1971 in Kassel besluit ze plots uit de RAF te stappen, ontgoocheld  over de gang van zaken.
- Ze geeft zich aan bij de politie en geeft ze informatie over de interne organisatie van de RAF. Wegens haar medewerking met de politie blijft ze op vrije voeten.

http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-43019487.html
http://www.baader-meinhof.com/beate-sturm/
http://en.wikipedia.org/wiki/Beate_Sturm



Fritz Teufel (1943 - 2010)


Fritz Teufel studeerde Theaterwetenschappen en Germanistiek aan de Freie Universität Berlin.
Hij had een liefdesrelatie met Irmgard Möller.
- Hij was medestichter van de Kommune 1 en nam deel aan de
" Pudding Attentat" op 5-04-1967.

Op 2 juni 1967 wordt hij aangehouden voor het werpen van een steen bij het bezoek van de sjah Reza Pahlavi aan Berlijn.
Tijdens zijn proces spreekt hij, ingaand op de herhaalde vraag van de rechter om op te staan, de gevleugelde woorden " Na ja Wenn es der Wahrheitsfindung dient"  en wordt op 22-12-1967 vrijgesproken.


Fritz Teufel radicaliseert en is één van de leidinggevende figuren van de Bewegung 2.Juni.
Hij zit begin de jaren '70 een gevangenisstraf uit van 2 jaar voor het vervaardigen (*) van Molotov-cocktails die in het gerechtshof van München waren ontdekt.
(*) Hier werd geen sluitend bewijs van gevonden. 

In 1975 wordt hij aangehouden op beschuldiging op 27-02-1975 te hebben deelgenomen aan de ontvoering van de CDU voorzitter Peter Lorenz.
Na 5 jaar onderzoek heeft in 1980 het proces plaats. Na het requisitoir van de aanklager en het pleidooi van de advocaat legt Teufel een sluitend alibi (*) voor.
(*) Hij kon aantonen dat hij op de dag van de ontvoering onder een valse naam werkte bij Pagette, een bedrijf in Essen dat sanitaire installaties maakt.
Hij wou hiermee enerzijds het gerechtssysteem aanklagen en anderzijds verwachtte hij toch veroordeeld te worden voor verboden wapenbezit en lid van de Bewegung 2.Juni

Fritz Teufel wordt vrijgelaten m aar er wordt een nieuwe aanklacht geformuleerd voor een bankoverval waarbij na de roof "Negerkußen"  werden uitgedeeld aan personeel en klanten.
http://www.tagesspiegel.de/weltspiegel/sonntag/lorenz-entfuehrung-1975-in-berlin-beim-bankueberfall-gab-es-schokokuesse/11401806-2.html

Hij komt op de proppen met een "B-libi" aangevend dat hij op de dag van de bankoverval in Keulen was ondergedoken maar wil de getuigen niet bij naam noemen.
http://www.taz.de/fileadmin/static/pdf/Teufels_b-libi_in_der_taz.pdf

In een interview met "der Spiegel" op 3-11-1980 propageert hij het begrip "Spaßguerilla" als de actuele vorm (*) van klassenstrijd.
(*) Zo bespuit hij op 19-02-1982, tijdens een TV-debat, de bondsminister van financiën Matthöfer met een waterpistool gevuld met ecoline, een niet watervaste kleurstof    
https://www.youtube.com/watch?v=9RSZXoZVSzM
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-64477359.html
http://www.news.de/promis/855064204/alt-68er-fritz-teufel-ist-tot/1/


Fritz Teufel bracht 8 jaar door in de gevangenis.
Daarna werkte hij als vrije medewerker bij het Berlijnse dagblad "die Tageszeituning" en als fiets-koerier in Berlijn.

- Hij leed aan de ziekte van Parkinson en overleed op 
6-07-2010.   http://www.welt.de/politik/deutschland/article8350860/Fritz-Teufel-mit-67-Jahren-gestorben.html


Hij werd begraven op het Dorotheenstädtischen Friedhof te Berlijn.
http://www.news.de/promis/855064204/alt-68er-fritz-teufel-ist-tot/1/
http://www.taz.de/!55251/

Oorspronkelijk graf van
Fritz Teufel
Huidig graf van Fritz Teufel











Op 6-08-2010 werd zijn urne gestolen en op 13-08-2010 teruggevonden naast het graf van Rudi Dutschke in Berlijn-Dahlem.

http://www.spiegel.de/kultur/gesellschaft/kommune-1-gruender-diebe-stehlen-urne-von-fritz-teufel-a-710689.html
http://www.spiegel.de/kultur/gesellschaft/nach-grabschaendung-teufels-urne-und-dutschkes-grab-a-711725.html


https://www.youtube.com/watch?v=MiemsePSXuA
http://de.wikipedia.org/wiki/Fritz_Teufel
http://www.tagesspiegel.de/politik/deutschland/fritz-teufels-letztes-interview-ich-war-am-anfaelligsten-fuer-die-liebe/1670424.html



Inge Viett (1944 -     )



Inge Viett was 2 jaar toen haar moeder het hoederecht over haar kind werd ontzegt.
Na een verblijf in een Kinderheim werd ze op 6 jarige leeftijd  geplaatst in een pleeggezin waar ze na negen jaar wegliep.

- Het Jugendamt stuurde haar naar een school waar ze een opleiding tot kinderverzorgster volgde.
Ze was er zeer ongelukkig met een zelfmoordpoging tot gevolg.
Nadat ze de opleiding toch had afgemaakt werd ze kinderoppas bij een welstellende familie in Hamburg.



Na verschillende relaties en verschillende jobs belandt Inge Viett in 1968 in West-Berlijn en neemt ze deel aan demonstraties en acties van de APO
Wanneer ze tijdens een demonstratie wordt opgepakt en een nacht in de cel moet blijven radicaliseert ze en begint ze deel te nemen aan militante acties.

- Ze wordt door Bommi Baumann gerekruteerd om lid te worden van Bewegung 2.Juni


-  O2-02-1972 plaatst ze met Harald Sommerfeld een bom aan de casino voor Britse officieren in Berlin-Gatow waarbij de conciërge Erwin Beelitz het leven laat in een poging de bom te ontmijnen.

- Op 7-05-1972 wordt ze met Harald Sommerfeld en Ulrich Schmücker in Bad Neuenahr aangehouden

- In januari 1973 neemt ze deel aan een landelijke vijf weken durende hongerstaking deel voor betere leefomstandigheden in gevangenschap.

- Op 20-06-1973 slaagt ze te ontsnappen uit de vrouwengevangenis in Berlin-Moabit door de tralies van een venster in de TV-zaal op het eerste verdiep met een vijl door te zagen.
Ze duikt onder in een woongemeenschap voor vrouwen en neemt opnieuw contact met de Bewegung 2.Juni.

Ze is betrokken bij de voorbereiding van de mislukte ontvoering van Günter von Drenkmann op 20-11-1974 en van de ontvoering van Peter Lorenz op 27-02-1975.
Na deze actie vliegt ze naar Beiroet om contact op te nemen met de leden van de Bewegung 2.Juni die als gevolg van de Lorenz ontvoering waren vrijgelaten en naar Zuid-Jemen waren uitgeweken.
Ze heeft er een onderhoud met Abu Hassan en Abu Iyad (*) zonder evenwel concrete afspraken te maken.
(*) Ali Hassan Salameh (Abu Hassan) was het hoofd van de Fatah-tak en de terroristische organisatie "Schwarzer September" .
Salah Mesbah Khalaf (Abu Iyad) was de leider van de spionageafdeling van de PLO

https://de.wikipedia.org/wiki/Ali_Hassan_Salameh
https://de.wikipedia.org/wiki/Salah_Khalaf

Terug in Duitsland wordt ze op 9-09-1975, tijdens een politieactie, in een winkel in Berlijn-Steglitz samen met Ralf Reinders en Juliane Plambeck aangehouden.

Na een mislukte ontsnappingspoging  op 24-12-1975 slaagt ze er op 7-07-1976 in samen met Monika Berberich, Juliane Plambeck en Gabriele Rollnik te ontsnappen met behulp van een nagemaakte nachtsleutel en na twee vrouwelijke gevangenisbewaarders te hebben overmeesterd.

Ze reist met Rollnik en Plambeck (*) naar Bagdad waar ze de vrijgelatenen van de Lorenz- ontvoering weerziet. 
Na een drie maanden durende opleidingskamp in Jemen keert ze terug naar Europa  en verblijft achtereenvolgens enige tijd in Wenen en Italië.

- Wanneer ze in 1978 terug naar Berlijn reist om een bevrijdingsactie van gevangenen van de  Bewegung 2.Juni  op punt te zetten wordt ze in Berlijn-Schönefeld door een Stasi -agent aangesproken die blijkbaar haar ware identiteit kent. Na een langdurig gesprek krijgt ze de verzekering dat er niet met de politie van de BRD wordt samengewerkt en dat ze voortaan ongehinderd de DDR mag in- en uitreizen.

- Ze is waarschijnlijk bij de planning betrokken wanneer op 27-05-1978 door een Kommando (*) van de Bewegung 2.Juni Till Meyer gewapenderhand bevrijden uit de JVA in Berlin-Moabit.
(*) Twee vrouwen zouden de bevrijdingsactie hebben uitgevoerd. (De namen kon ik niet achterhalen)   
Vervolgens reist ze met Till Meyer en de uitvoerders van het Kommando naar Bulgarije.

Op 21-06-1978 worden Till Meyer, Gabriele Rollnik, Gudrun Stürmer en Angelika Goder op de luchthaven van Burgas door een Duitse Anti-Terroristen eenheid aangehouden.
Inge Viett ontspringt de dans en neemt met twee kompanen de wijk naar Praag (*).
 (*) Ze wordt verhoord door de autoriteiten en kan, na tussenkomst van de Stasi, enkele dagen later naar de DDR reizen. 

-Na een verblijf van enkele  maanden in Bagdad belandt Inge Viett in Parijs.In die periode voert ze gesprekken over het samengaan van de Bewegung 2.Juni met de RAF  

- Wanneer op 5-05-1980  de medestanders  Sieglinde  Hofmann, Ingrid Barabass, Regina Nicolai, Karola Magg en Karin Kamp worden aangehouden besluit Inge Viett bij de RAF aan te sluiten.  

Ze regelt door haar contacten met de Stasi dat ze met acht leden die uit de RAF wilden treden in de DDR mochten verblijven.

Inge Viett zelf voelt zich niet meer nuttig bij de RAF en vestigt zich na enige tijd in de DDR te hebben verbleven in een door de RAF onderhouden huis in Namen.

- Op 4-08-1981 wordt ze in Parijs door de politie staande gehouden omdat ze zonder valhelm met een moto rijdt. Ze tracht te vluchten en wanneer ze in het nauw wordt gedreven schiet ze de politieman Francis Violleau (*) neer.
(*) Francis Violleau heeft een dwarslaesie en blijft totaal verlamd. Hij overlijdt in 2000 op 54 jarige leeftijd deels ten gevolge van zijn verwonding.  
http://moreas.blog.lemonde.fr/2010/04/18/un-nom-sur-une-porte-memorial-pour-un-flic/
http://policehommage.blogspot.be/1981/08/francis-violleau-inge-viett-raf.html



- Ze kan ontkomen en krijgt in 1982 een onderkomen in de DDR waar ze zich in  Dresden vestigt met een nieuwe identiteit onder de naam "Eva-Maria Sommer" .
Ze volgt een opleiding reprografie.
Wanneer ze ontmaskert (*) wordt  verhuist ze naar Berlin-Marzahn (Oost-Berlijn) onder een nieuwe naam Eva Schnell.
(*) Tijdens een reis in de BRD wordt ze door een collega herkend  op een aangeplakt aanhoudingsverzoek. 
Ze wordt onder de naam "Maria Berger" onofficieel medewerkster van de Stasi




 Wanneer een buurtbewoonster haar bij de politie aangeeft als de gezochte terroriste wordt ze op 
12 juni 1990 aangehouden.

Inge Viett wordt in 1992, voor het neerschieten van de politieman in Parijs, veroordeeld tot 13 jaar gevangenis.


http://www.swr.de/swr2/wissen/archivradio/archivradio-ddr-fernsehen/-/id=2847740/did=2489226/nid=2847740/j7lxta/index.html

Inge Viett schreef tijddens haar gevangenschap haar autobiografie " Nie war ich furchtloser"
In januari 1997 wordt ze vroegtijdig uit de gevangenis ontslagen en wordt de resterende straftijd in een voorwaardelijke straf omgezet. 

Op 24-02-2007 schrijft ze in het links Marxistisch dagblad "junge Welt" een bijdrage waarin  ze het terrorisme van de RAF verdedigt en de gewapende aanslagen een "Klassenkampf von unten" noemt.

Op 20-07-2008 wordt ze bij een betoging tegen de Bundeswehr, tijdens een plechtigheid aan de Brandenburger Tor opgepakt en tot een geldstraf van 225€ veroordeeld.


Op 8-01-2011 verklaart ze, tijdens een discussieforum op de Internationale Rosa Luxemburg Konferenz in Berlijn, woordelijk: Wenn Deutschland Krieg führt und als Anti-Kriegsaktion Bundeswehr-Ausrüstung abgefackelt wird, dann ist das eine legitime Aktion, wie auch Sabotage im Betrieb an Rüstungsgütern. Auch wilde Streikaktionen, Betriebs- oder Hausbesetzungen, militante antifaschistische Aktionen, Gegenwehr bei Polizeiattacken etc.“

Voor deze uitspraak wordt ze in november 2011 veroordeeld tot een geldboete van 1200€ voor het vergoelijken van strafbare daden.

-Inge Viett heeft zich nog niet van de gewapende acties van de RAF gedistantieerd.

http://de.wikipedia.org/wiki/Inge_Viett
http://www.spiegel.de/thema/inge_viett/
http://www.swr.de/swr2/wissen/archivradio/archivradio-inge-viett/-/id=2847740/did=2451218/nid=2847740/18z2q8o/index.html
http://www.welt.de/politik/deutschland/article13731615/Bizarrer-Auftritt-einer-unbelehrbaren-RAF-Rentnerin.html
http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2001-2002/Inge-Viett-portret-van-een-terroriste.html






Georg von Rauch (1947 - 1971)




Georg von Rauch studeerde filosofie in Kiel maar na de incidenten na de dood van Benno Ohnesorg trok de politiek geïnteresseerde naar FU-Berlin.
- Hij sloot aan bij de SDS, was actief in de anti-Vietnam beweging en vond onderdak in de Wielandkommune.
- Hij reist eind september 1969 met enkele kompanen naar het Al Fatah kamp in Jordanië om zich vanaf 5-10-1969 te bekwamen in het maken van tijdbommen.
Bij zijn terugkeer op 2-11-1969 sticht hij samen met Dieter Kunzelmann  de Tupamaros West-Berlin een militante groep "Haschrebellen" en begaat met de groep verschillende strafbare feiten zoals vernielingen met brandbommen en diefstallen.

Hij wordt op 2 -02-1970 aangehouden omdat hij met enkele kompanen (*) een journalist had ineengeslagen.
(*) Michael Baumann, Thomas Weisbecker, Georg von Rauch e.a. sloegen  de journalist Hans Rieck ineen die ze verkeerdelijk aanzagen als de schrijver van een artikel in het boulevardblad Quick waarin hun terroristische activiteiten scherp werden aangeklaagd.

- Hij kwam op  8-07-1971 door een list (*) vrij.
(*) Op 8-07-1971 moesten von Rauch, Baumann en Weisbecker terechtstaan voor de mishandeling van Hans Riek en voor diverse diefstallen en brandstichting.
 Weisbecker die, in tegenstelling met Von Rauch en Baumann enkel voor de mishandeling en niet voor brandstichting terechtstond,  zou de enige zijn waarvoor de voorlopige hechtenis van 1 jaar volstond.
 Von Rauch en  Weisbecker die vrienden waren en sprekend op elkaar leken namen in de gerechtszaal elkaars plaats in. Toen de voorlopige hechtenis tegen Weisbecker werd opgeheven verliet  von Rauch de gerechtszaal. Toen Weisbecker zijn ware identiteit bekend maakte mocht hij ook de gerechtszaal verlaten maar werd kort daarop opnieuw aangeklaagd voor hulpverlening aan de vluchtpoging van von Rauch en moet nog 4 dagen in de gevangenis blijven.

- Bij een routine identiteitscontrole op 21-10-1971 in West – Berlijn ontstaat een vuurgevecht waarbij von Rauch de politiebeambte Peter Mäker in de dij schiet en vervolgens kan ontkomen.
https://books.google.be/books?id=DmP7BgAAQBAJ&pg=PA588&lpg=PA588&dq=Peter+M%C3%A4ker+von+Rauch&source=bl&ots=J9o2UWP2mL&sig=rhY80ZYBbOLk3F1s2F3RBKvgvVM&hl=de&sa=X&ei=ASQTVcWIOcrraIeagIgG&ved=0CCIQ6AEwAA#v=onepage&q=Peter%20M%C3%A4ker%20von%20Rauch&f=false


von Rauch wordt op 4-12-1971 tijdens een vuurgevecht (*) met de politie gedood.
De politiebeambte Hans-Joachim Schulz  schiet hem een kogel door het oog. 
(*) von Rauch had samen met Baumann en nog twee kompanen getracht een gestolen Ford Transit, die door de politie werd geobserveerd, om te katten. Toen politie in burger hen wou aanhouden ontstond een vuurgevecht waarbij Georg von Rauch de dood vond.
Volgens links werd er bij het lijk van von Rauch geen wapen gevonden en was hij dus ongewapend .
Michael Baumann heeft later die stelling tijdens een interview in "der Spiegel " weerlegt.
http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-41784109.html


http://de.wikipedia.org/wiki/Georg_von_Rauch_(Anarchist) http://www.galerie-noir.de/RauchHaus/gvr-buch76.pdf
http://www.galerie-noir.de/RauchHaus/Zum30Todestag.html
http://haschrebellen.de/georg
http://www.galerie-noir.de/RauchHaus/GeorgsTod.html 



Thomas Weisbecker (1949 -1972)


Thomas Weisbecker trok met zijn vriendin Susanne Plambeck in 1969 naar West-Berlijn om aan de legerdienst te ontsnappen.
Hij kwam er in contact met Kommune 1 en met de Tupamaros West-Berlin.
- Hij nam in juli 1969 deel aan het Knast-Camp in Erbach.

- Hij wordt op 20-07-1970 met zijn vriendin Susanne Plambeck opgepakt voor huisvredebreuk en mishandeling van een journalist.
Tijdens het proces op 8-07-1971 neemt hij de plaats in van zijn vriend Georg von Rauch. ( zie Bio - Georg von Rauch)


- Na zijn vrijlating op 12-07-1971 duikt hij onder omdat hij nog 2 aanhoudingsbevelen verwacht en sluit hij aan bij de RAF.
- De politie komt hem in Augsburg op het spoor en observeert hem gedurende 4 weken. Wanneer hij op 2 maart 1972 met Carmen Roll uit een hotel komt en naar een gestolen wagen stapt wordt hij van op korte afstand (3 m?) (*) met een kogel in het hart neergeschoten. Carmen Roll wordt aangehouden.
(*) De omstandigheden zijn nooit uitgeklaard. De politiebeambte beweerde dat Weisbecker een wapen wou trekken en beriep zich op wettige zelfverdediging. De linkse beweging houdt het op executie.

http://de.wikipedia.org/wiki/Thomas_Weisbecker
http://www.tommyhaus.org/thomas-weisbecker.php
http://www.kreuzberger-chronik.de/chroniken/2009/februar/geschichten.html
http://anarchiv.tommyhaus.org/1972/3maerz.html
http://anarchiv.tommyhaus.org/1977/spiegel-18maerz.html



Ulrich Wessel (1946 - 1975)


Ulrich Wessel was de zoon van een rijke handelaar.

Hij werd lid van de RAF en nam op 24-04-1975 deel aan de gijzeling op de Duitse ambassade in Stockholm.
Hij kwam om het leven wanneer een springlading door een verkeerd manoeuvre voortijdig ontploft.

De moordaanslag op Detlev Rohwedder in 1991 wordt opgëeist door het Kommando Ulrich Wessel.


- Hij wordt vermeld als overleden RAF lid in de "Auslösungserklärung"


https://de.wikipedia.org/wiki/Ulrich_Wessel








Ulrich Wessel was de zoon van een rijke handelaar.

- Hij nam op 24-0-1975 deel aan de gijzeling op de Duitse ambassade in Stockholm.
Hij komt om het leven als een springlading door een verkeerd manoeuvre voortijdig ontploft. 

-Hij wordt vermeld als overleden RAF lid in de Auslösungserklärung van 1998









Geen opmerkingen:

Een reactie posten